press Ε Δ Ω to exit

περ-ΠΑΤΟΥΣΕΣ ΕΔΩ

θα ζωγραφίζω τα γράμματα
ανάποδα, στις πατούσες μου
κι όπου πατώ θα με διαβάζεις

μόνο έτσι τώρα πια

γεια σου και

σ' ευχαριστώ

Porn

αυτή η φασαρία είναι οι νονοί του Lovizporn

ΛΙΝΚ

όλα κάπου υπάρχουν

είναι η τιμωρία σου

φιλί του

happy birthday lovizporn

10.03.06

13.03.06

23.03.06

25.03.06

17.05.06

19.05.06

19.06.06
12.07.06

14.07.06

23.07.06

15.08.06

26.08.06

01.09.06

17.09.06

22.09.06

07.10.06

05.11.06
20.11.06

01.12.06

29.12.06

12.02.07

απόψε

άλλα αστέρια θα σβήσουν μακριά
κι άλλα θα δούμε να σβήνουν

όπως συμβαίνει κάθε βράδυ

απόψε

θα φορέσω το σύμπαν μου
χωρίς κοσμήματα

φοβήθηκα πολύ τους κακούς στα παραμύθια
ποτέ όμως τις μάγισσες

γιατί δεν είχαν επιλογή

απόψε δυο λέξεις
αλλάζουν
κι ενώ μπαίνει η μία στα ρούχα της άλλης,
εκεί που έμοιαζαν τόσο,
τώρα διαφέρουν

τις είδα για λίγο γυμνές
και ντράπηκα

και μου σηκώθηκε λίγο

προτιμώ να θυμάμαι λέξεις
παρά να μαθαίνω καινούριες

απόψε θα φορέσω το σύμπαν μου
και θα πάρω αγκαλιά το χουζούρικο μωρό μου
θα του κάνω παράπονα τώρα που προλαβαίνω
κι ας μην έχω το δικαίωμα

κάποιες θάλασσες θέλω απλώς να τις βλέπω
και σ' άλλες θέλω να βουτήξω

άντε άντε! your file is available for download...

ο έρωτας είναι ΤΡΟΠΟΣ ζωής ή ανθρώπινη ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ;

ξέρω ξέρω... love is porn... αλλά εκτός από αυτό;

κι είχες μιΑ σκασίλα...

κάποιος αναγνώστης του μπλογκιού μου - σκέτος αναγνώστης - με έκανε αντ στο εμεσεν αυτεπάγγελτα κι άρχισε να μου μιλάει. [αυτό έγινε πριν πολλές πολλές μέρες.] για κάποιον περίεργο λόγο εγώ ήμουν μες στην ξινίλα ενώ ο αναγνώστης προσπαθούσε με πολύ γλυκό τρόπο να μου αποσπάσει μερικές λέξεις. απαντούσα μονολεκτικά λες και συμπλήρωνα τεστ του κοσμοπόλιταν στο κομμωτήριο και με ενοχλούσε το διαστημικό κράνος που ψήνει την ντεκαπάζ.
το κατάλαβε και με ρώτησε αν ήμουν κουρασμένος. είπα ναι και συνέχισα να απαντώ στις ερωτήσεις του. ρώταγε με λύσσα και ορμή. μετά από ώρα δεν άντεξε και μου είπε:

ela kane mou ki esy kamia erotisi. de theleis na matheis kati gia mena?

και τον ρώτησα

olin aytin tin ora pou milame, ti exeis katalavei gia mena?

για ώρα έβλεπα κάτω στο παραθυράκι το μήνυμα apaytoulis is typing a message...

αλλά δεν ερχόταν απάντηση. δεν ήξερα τι να περιμένω. πράγμα σύνηθες. αλλά αγχώθηκα εκείνη τη στιγμή. πρώτον γιατί δεν είχα όρεξη να διαβάσω κάποιο υπερμέγεθες ψυχογράφημα και δεύτερον γιατί δεν είχα καμία μα καμία όρεξη να ανακαλύψω κάτι για 'μένα εκείνη τη στιγμή.

είχα ήδη ανοίξει τον creator μου όταν πορτοκάλιασε το τετοιάκι στο πλάι [τα έχω στο πλάι αυτά] της οθόνης. θα τα έκανα κοπιπέηστ αλλά τα φατσάκια κι όλα τα άλλα χαζοχαρούμενα και έλεος και περισσότερο από εκνευριστικά φατσουλίνια και λοιπά σχεδιάκια βγαίνουν αλλοκότως εδώ.

loipon

exw katalavei, h mallon exo ypopsiastei gia sena,

apo osa les ki apo osa grafeis sto blog sou

oti eisai

monaxopaidi

oti pasxeis apo kapoia astheneia kai isos pethaineis

oti kaneis kataxriseis kai den prosexeis

oti erotevesai eykola

oti exeis kapoio katapiesmeno oneiro

oti exeis megalo poutso

tora pou to ksanaskeftomai

mallon exeis aderfia

mporei kai polla

alla eisai o agapimenos gios h o mikroteros kati tetoio

xm

exo katalavei oti de diavazeis alla kapote diavazes poly

genika variesai ligo

mallon kapnizeis poly alla den mporo na apofasisw an kapnizeis kati se afiltro camel h prince h kati se pio thyliprepes opos davidof h cartier

genika den exo katalavei an eisai apisteyta skliros h apisteyta tryferos ki eyaisthitos

mmm

ayta

πόσο με εκνεύρισε όταν μου ζήτησε επαληθεύσεις και διαψεύσεις.... πατούσα άσχετα κουμπάκια στο πληκτρολόγιο για ώρα, έτσι για να τον τσαντίσω που κι εκείνος πριν με είχε και περίμενα, πατούσα ξεπατούσα πατούσα ξεπατούσα και στο τέλος του είπα

bariemai ligo tora [ ara sto ena sou apantw. ta ypoloipa alli fora ]

ακολούθησαν μερικά φατσουλίνια κατηγορίας : καληνύχτα, νυσταζωπώςνυσταζω, αντε να κλείνουμε σιγά-σιγά, τον έκανα μπλοκ και έπεσα για ύπνο.

το μόνο πράγμα απ' όλα όσα μου είπε, το μόνο που με έβαλε σε σκέψεις ήταν εκείνο με τα θηλυπρεπή davidoff... σήμερα όμως με έπιασε ένα κατιτίς και κοίταξα όλα τα ποστ μου όλα όλα όλα [ίσως επειδή το σάββατο κλείνει ένας χρόνος από την πρώτη φορά] και τον θυμήθηκα τον απαυτούλη αναγνώστη. θα τον κάνω ανμπλοκ άμα τον πετύχω στον εμεσέ, να του γεμίσω την οθόνη φατσουλάκια και φατσουλίνια έτσι γιατί μου την έσπασε. ώχου.

Η ΠΟΡΤΑ

η πόρτα
είναι μια θύελλα
που σηκώνει την άμμο

πονούν τα γυμνά πόδια
και τα κύματα

και σηκώνεται η άμμος
και πονούν τα πόδια
τα κύματα

και φανερώνει η θύελλα
τους χαμένους

στέκονται τσαλακωμένοι
σαν φωτογραφίες πάνω στο καλοριφέρ
- τα χρώματα είναι ίδια κι ας έχουν αλλάξει θέση

τα χρώματα ίσως είναι περισσότερα τώρα

κι όλο πληθαίνουν
κι απλώνονται

χύνονται στο νερό
αργά κι επικίνδυνα
σαν λάβα

κι όταν παγώσουν
μεγαλώνει η στεριά μόνο λίγο
μα είναι αρκετό

με αυτήν τη λίγη ακόμη στεριά
κι ένα καλάμι

θα σε φτάσω

δεν ξέρω τι ώρα είναι
δεν ξέρω τι μέρα
οκ, κοιτώ το ρολόι μου και τα μαθαίνω όλα
αλλά και πάλι δεν ξέρω

σε θέλω

από την πρώτη στιγμή

θολή φωτογραφία ενός δέντρου πίσω από την τζαμαρία μιας καφετέριας την ώρα που η ζεστή μέρα γίνεται ένα ψυχρό βραδάκι -

μόνος μου δεν αφήνω χνάρια

γιατί είσαι στενοχωρημένη Τάμτα;

Στέκεται στο πλάι μου. Τι αγώνας κι αυτός. Έχουμε κι οι δύο πρόβλημα με τον ιδρώτα.
Εγώ ιδρώνω πολύ. Εκείνος, πάλι, καθόλου. Εκείνος, μυρίζει περισσότερο. Και συζητάμε συχνά για τις μυρωδιές μας. Ανίκανοι να περιγράψουμε, ο ένας του άλλου. Τον ρωτάω: Πώς μυρίζει το σπίτι μου όταν μπαίνεις μέσα; Και μου λέει πως το σπίτι μου έχει γεύση, δεν έχει μυρωδιά. Σαν το φιλί μου; τον ρωτώ... Και καταλήγουμε πάντα στο ότι πρέπει να κόψω το τσιγάρο.

1 μασημένο αμύγδαλο

Θέλω να κοιμηθούμε μαζί. Στο κρεβάτι σου.
Θέλω να ξυπνήσουμε μαζί. Στο κρεβάτι σου.
Θέλω να περάσουμε όλη την ημέρα μαζί. Στο κρεβάτι σου.

Λες και έφταιγα εγώ που τόσα χρόνια δεν είχα αλλεργίες - φυσικά και του το 'πα!

[enters sarah kane : αν γαμηθούμε δε θα ξαναμιλήσουμε ποτέ]

αν μιλήσουμε λίγο ακόμα, δε θα γαμηθούμε ποτέ
ας μιλήσουμε για σεξ
ας μιλήσουμε σαν βροντές
σαν αντίπαλες τρικυμίες: Εσύ στο Μυρτώο για το οποίο δεν έχω ακούσει κάτι κι εγώ...
Εγώ θα βάφομαι.

φυσικά και ξέρω πως μυρίζει ένα μουνί
με έχουν γαμήσει παντρεμένοι

yassou κι εσένα σαρμπελ!

ΕΧΕΙΣ ΦΩΤΟ ΚΩΛΟΥ;

ΘΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΚΛΩΤΣΑΣ ΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΚΙ ΕΓΩ ΝΑ ΣΕ ΠΛΗΡΩΝΩ;

ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΟ. ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ ΝΑ ΣΕ ΓΑΜΗΣΟΥΜΕ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ;

ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗ ΦΩΤΟ;

ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΣΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΛΑΚΙΖΕΣΑΙ;

ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ ΑΜΟΙΒΑΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ;

ΕΧΕΙΣ CAM;

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΣ ΣΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΜΟΥ;

ωωωωωωω....πολλά λεφτόνια θτην τράπεδα! ο μπαμπούληθ μου μαγαπάει πολύ θήμερα και θα πιω πολλά κοδμοπόλιταν γιε γιε!

παιδάκι, νόμιζα πως μόνον εγώ είχα γενέθλια αυτήν τη μέρα

προτιμώ να γιορτάζω τα γενέθλιά μου ανήμερα κι όχι όποτε βολεύονται οι προσκεκλημένοι.

παιδάκι είχα ζητήσει από την Έμμα, για τα γενέθλιά μου, μια μαρμελάδα Santa Rosa. Η μαμά ως Ελβετίδα αρνείτο να καταργήσει τις Μπον Μαμόν και δεν μου την έπαιρνε.

τέτοια μέρα, συνήθως η μαμά έφτιαχνε ψαρονέφρι με άσπρη σάλτσα και ταλιατέλες και κορμό με σοκολάτα και μπισκότα.

για μήνες, κάθε χρόνο, μετά τα γενέθλιά μου, κοιτώ πίσω [ή μπροστά -αν είσαι της ανατολίτικης σχολής] και λέω: Πέρασαν δύο εβδομάδες κιόλας...ένας μήνας...τρεις...

κάθε χρόνο αποφασίζω να μην πω σε κανέναν ότι πλησιάζουν τα γενέθλιά μου. κάθε χρόνο, μέρες πριν, το αναφέρω ξανά και ξανά.

είμαι πλέον στην ηλικία που λέω στους φίλους μου τι θέλω να μου πάρουν αν και η άποψή μου για τα δώρα είναι η γνωστή [όποτε γουστάρεις ό,τι γουστάρεις για όποιον λόγο γουστάρεις και σε όποιον γουστάρεις].

φέτος θα ήμουν ικανοποιημένος με κανα-δυο κούτες τσιγάρα ή μια σακούλα γεμάτη μπισκότα.

δε στενοχωριέμαι όταν κάποιος ξεχνάει τα γενέθλιά μου. κουνάω, όμως, την ουρά μου όταν τα θυμούνται άνθρωποι που δεν περίμενα να τα θυμηθούν.

η μάνα μου έχει γενέθλια ακριβώς δύο εβδομάδες μετά από εμένα. αλλά εγώ είμαι λίγο μεγαλύτερος.

nonε of yoυr bυsinεςς, ί know

...τελικά το μόνο ανυπόφορο είναι η νύστα εκεί γύρω στις 6-7 το βράδυ και η πείνα λίγο νωρίτερα.
Άντε και το μάθημα το κύριου Διαβάστεσολωμό Καικάλβο, αλλά με λίγο ούζο και daydreaming δε γαμιέται, περνάει κι αυτό. Ίσως απλώς να ήταν καλές οι τελευταίες μέρες.
Μπορεί να προτιμώ να με πατήσει φορτηγό πριν φτάσω στη σχολή απ' το να φτάσω στη σχολή,
όμως έχει πλάκα εκεί μέσα τελικά.
Οι στιγμές που οι συμμαθητές μου με θαυμάζουν, με σιχαίνονται, μου κάνουν αστεία, που ανταλλάζουμε απόψεις γιατί
ΟΛΟΙ έχουμε άποψη για τα πάντα κι αυτό θα μας φάει,
οι αντιπάθειες που δημιουργούν τις πιο φιλικές κλίκες, ο ανταγωνισμός,
η Κατερίνα στο κυλικείο με το βρωμόστομα, που την έμαθα να κάνει και φρεντοτσίνο και τώρα η καριόλα
το χρεώνει 2 ευρώ και σκέφτεται να το πάει 2,20,
οι πρόβες με τη Βασίλισσα μου γιατί ρε πούστη μου είμαστε γαμάτοι,
οι πρόβες με το Φατσόνι γιατί με κάνει να γουστάρω τη σκηνή μας ενώ μισώ τη σκηνή μας,
οι ατάκες την ώρα του μαθήματος, απροκάλυπτο χιούμορ και κακίες πολλές κακίες,
το γλύψιμο στους καθηγητές,
η Πεπίτα που είναι στον κόσμο της και που μια Παρασκή ήρθε μόνο για να μας πει ότι δε θα έμενε
γιατί είχε πρεμιέρα η παράστασή της, αλλά ήθελε να ξέρουμε ότι μας αγαπάει και μας νοιάζεται
γι' αυτό κι είχε έρθει αυτοπροσώπως να μας το πει και είναι η καλύτερη δασκάλα έβερ,
ο Μαλάκας που με μισεί και τον μισώ και με αγνοεί και τον αγνοώ αλλά μετά την τελευταία πρόβα στο μάθημά του χαμογέλασε στο Φατσόνι και σε εμένα, λέγοντας ότι τέσσερα χρόνια δίνει αυτό το κομμάτι
και μόλις τώρα άρχισε να το ανακαλύπτει και πιθανότατα έχουμε βοηθήσει σε αυτό,
η Τζόρτζια που κινεί τα νήματα εκεί μέσα και που ψαρώνει τα πρωτάκια στο διάδρομο
αλλά σκάει και κάτι πουτανίστικα χαμόγελα για να καταλάβουμε ότι του χρόνου θα είναι καλή μαζί μας,
ο Τεμπελιές, η Αγάμητη Τζίτζικα, ο Αςαφήσουμετημήδεια Κιαςμιλήσουμεγιαμένα-ό,τι πιο σέξυ κυκλοφορεί σε φιλόλογο σε αυτή τη χώρα,
οι φωτογραφίες σε όλους τους τοίχους, το φοιτητικό πάσο, η ατέλεια...

είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που την ημέρα των γενεθλίων μου θέλω να πάω στο μάθημα φορτωμένος γλυκά.

BIRTHDAY POR(N)TRAIT

σαν ζάχαρη στο πρόσωπο

Ιούλης

την ώρα που μαζεύαμε τα πράγματα
θέλησες να κάνεις μια τελευταία βουτιά

τα μάτια είναι ανοιχτά μα δεν καταγράφουν εικόνες
κι η σιωπή στο σπίτι , ίδια με την ησυχία του βυθού
οι πρώτες λέξεις, κολλάνε σαν τσίμπλες
και τα πρώτα βήματα, φάλτσα, μέχρι το μπάνιο

είναι κάποια πρωινά που δε χορταίνω
το ζεστό νερό στο πρόσωπο
και τον ζεστό καφέ στη γλώσσα

- όσο πιο νωρίς ξυπνάς , Βασίλη, τόσο πιο πίσω τρέχει ο νους σου
- στην ανατολή, το πίσω είναι αυτό που έρχεται

Όταν δε θα 'χω πια χέρια
και μ' ένα λουρί θα με πηγαίνει βόλτα
ο ήλιος

Όταν στο βλέμμα μου θα κατοικεί
ένας κρουστός Απρίλης

Όταν τα αναρριχώμενα πρόσωπα
καλύψουν το δικό μου

ασφυκτικά
σαν τρυφερό σκοτάδι

θα πει η μάνα μου:
Μόνο αν το 'χεις, θα μάθεις τι θες.
Μόνο στα δεκατρία σου
δεν ήσουν έτσι.

ΛΙΝΚ

11:00

Πριν καν ανοίξει και το αριστερό μάτι, έχω πιάσει το κινητό. Πριν καν το φέρω μπροστά στη μούρη, έχει δονηθεί. Αν είχα σχολή θα είχα και τον ασήκωτο. Άμα όμως είναι Σάββατο μπορώ να την παλέψω και με 4 ώρες ύπνο.
"Κατά τη μία περνάω και σε παίρνω."

Μισή ώρα και βάλε μέσα στο αυτοκίνητο για να πάμε στο μαγκαζέ, που κανονικά και με το νόμο, απέχει 10 λεπτά με τα πόδια από το σπίτι μου, αν δε σταματήσω στη βιτρίνα του shop, ή σε κανα στενό με ωραία γκραφίτι στους τοίχους. Αφήνουμε το αυτοκίνητο στο πιο ακριβό πάρκινγκ του πλανήτη "κέντρο" και περπατάμε την αιόλου.

"Κλειώ εγώ σε αυτό το μαγαζί δεν μπαίνω! Δεν έχει πόρτα έχει μια τέντα με μια τρύπα για πόρτα!"
"Κλειώ άμα μπούμε στο σπιτάδικο-όλα-50%-έκπτωση δε θα μας μείνουν λεφτά για καφέ!"
"Εντάξει ας μπούμε στο όλα-τρία-ευρώ-μόνο-για-σήμερα , να πάρουμε κανα κασκόλ που πούντιασα..."

Μετά από από ικεσίες, γκριμάτσες και ψιθύρους επαναλαμβανόμενης αντανακλαστικής μάθησης του τύπου: "Καπουτσίιιιιινο.....Καπουτσίιιιιιιινο...." και τράβηγμα απ' το χέρι , η Κλειώ θυμάται ότι αφήσαμε τα χουζούρια μας για έναν γαμωκαφέ. Και πάμε δίπλα επιτέλους.

Έναν διπλό, μπουλουκωτό καπουτσίνο και τέσσερα κοσμοπόλιταν μετά [και τα σφηνάκια της σερβιτόρας που ακόμα αντέχει να ακούει την Κλειώ να παρακαλάει για λίγο τυρί] , έξω είναι ακόμα μέρα. Αφήνουμε το κοινό μας με λύπη και συγκίνηση.

"Ωραία...ξημέρωσε! Πάμε να φάμε κανα βρώμικο τώρα..." [έστω μια σίζαρς στα γκούντιζζζ γιατί προσέχουμε...]

Και μετά σπίτι. Και την βάζω να μου διαβάσει τους Συριγμούς του Μπέκετ και την Μαρία Μαγδαληνή της Γιουρσενάρ. Και λατρεύω την ταχυγλωσσία της, τα γλωσσικά ολισθήματά της, το χαχανητό, το έκθαμβο βλέμμα που μεταφράζεται με δυο τρόπους: " Τι απίστευτη ατάκα αυτή..." και " Τι κάνουμε Χριστέ μου τα επώνυμα αλκοολικά απογευματιάτικο..."

Να σου πω τι κάνουμε: Θυμόμαστε για ποιο λόγο κακοπερνάμε.

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ
το από πάνω. το θες;

μωρέ δε μου γαμιέστε όλοι με τα μωρό μου που το έχετε εύκολο το μωρό μου παρήγγειλα πίτσα και θα τη φάω τόσο γρήγορα που θα την ξέρασω στο "μωρό μου" σας σταδιάλα που λέει κι ο πρόβατος σταδιάλα σταδιάλα σταδιάλα η εύκολη αγάπη το κόλπο σας σταδιάλα

-6

κύλησε αίμα από τα αυτιά του
στα μάγουλα
κι έσταξε στους ώμους

το τριχωτό μυαλό μου
παρθένο ακόμα
στο κέντρο του

ο έρωτας βίτσιο

κι ας μοιάζεις με λουλούδι
κι ας πέφτεις στα τέσσερα για εμένα,
για εμένα είσαι ένα τρίγωνο σώμα
με ένα μακρύ χοντρό κι ίσιο καυλί

τα παράπονα σου στον πούτσο μου

ο ραμμένος πρωκτός
στο πρόσωπο
θα είναι το μυστικό μας

ξυρισμένα αρχίδια
ξυρισμένη ψυχή
μυρίζει το σπίτι σαπούνι
και στρες

-κλαίτε;

-όχι πώς σας ήρθε αυτή η ιδέα;

-δεν ξέρω...επειδή κλαίτε...

-θα σας απαντήσω αν μου απαντήσετε κι εσείς

-σε τι;

-κλαίτε;

-όχι.

-ποτέ;

-όχι ποτέ...αλλά σπανίως... τώρα δεν κλαίω. Ενώ εσείς...

-κι εγώ σπανίως.

-γιατί κλαίτε;

-δε θυμάμαι... κλαίω τόσες ώρες... μ' αγαπάτε;

-την αλήθεια;

-όχι! πως σας πέρασε απ' το μυαλό...

-σας αγαπώ.

-θα με αγαπούσατε ποτέ στον ενικό;

-αν σας ήξερα καλά.

-θα ενδιαφερόσασταν να με μάθετε;

-με τρομάζουν οι άνθρωποι που κλαίνε.

-δεν κλαίω συχνά.

-όταν κλαίτε όμως, κλαίτε για ώρες.

-αν σας έλεγα ότι δεν έχω κανέναν στον κόσμο κι ότι το μόνο που θέλω είναι να πάω για καφέ σε ένα μέρος γεμάτο όμορφα αγόρια, με το δικό μου όμορφο αγόρι για να το παρατήσω και να φύγω με έναν ξένο;

-θα σας έλεγα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θα επιθυμούσαν κάτι τέτοιο. αλλά εγώ δεν είμαι όμορφος.

-είστε.

-αν σας έλεγα ότι σας ξέρω κι ότι κλαίτε για μένα επειδή εγώ σας πλήγωσα;

-σας ξέρω κι εγώ;

-όχι. μόνο εγώ σας ξέρω.

-και γιατί με πληγώσατε;

-δεν το ήθελα. μερικές φορές...συμβαίνει.

-όπως το κλάμα.

-ναι.

θασκάσεισταμούτραμουηζωήμου

Χτες πήρα ηρεμιστικά. Εντάξει ήταν από τα φυτικά τα τάχα μου. Αλλά πήρα. Πήρα πέντε. Για να σταματήσω να κλαίω, να
νιώθω τα αγγεία στο κρανίο μου, να τρέμω, να παγώνω, να μιλάω μόνος μου, να χτυπάει η καρδιά μου τόσο δυνατά, να
σκέφτομαι, να μετράω, να φοβάμαι. Χτες φοβήθηκα πολύ. Παραλίγο να σβήσω. Έβλεπα τα μάτια μου να μαυρίζουν, το παρόν
μου να μαυρίζει, ήθελα μια συμβουλή, μια βοήθεια και δεν μπορούσα να τολμήσω να σκεφτώ πως ήμουν μόνος γιατί δεν είμαι
μόνος. Η αλεξάνδρα με παρακάλεσε να προσέχω με τις απουσίες γιατί δεν μπορεί να φανταστεί το έτος χωρίς εμένα. Η
αλεξάνδρα. Που ως τώρα είχαμε ανταλλάξει τρεις κουβέντες και μερικά τραγούδια. Η βασίλισσά μου η Θεοδώρα με είδε και δε ρώτησε τίποτα. Μόνο με πήρε αγκαλιά και μ' άφησε να κλάψω κρυφά πάνω της. Ο αλέξανδρος μου είπε "έτσι όπως σε
βλέπω θέλω να σε φιλήσω στο στόμα" αλλά με φίλησε στο λαιμό γιατί είναι σκυλόμουνος όπως λέει κι αποφάσισα να σκύψω το κεφάλι και να πάρω φόρα, να πάω σήμερα καθαρός και με δύναμη έτοιμος να εκτεθώ να απολογηθώ να αντιμετωπίσω να σταματήσω να κρύβομαι από τις επιλογές μου να ζητήσω κατανόηση, έστω με θράσος. Χτύπησε το ξυπνητήρι στις 10 το πρωί. Τέντωσα τα πόδια μου. Δεν έχω πονέσει σωματικά τόσο πολύ στη ζωή μου. Ένας μυς στη γάμπα μου τραβήχτηκε κι άλλαξε θέση τον έβλεπα, έτρεμε το πόδι μου παραμορφωμένο, λιποθύμησα. Σηκώθηκα ώρες μετά και δεν μπορούσα να περπατήσω από τον πόνο. Τώρα μπορώ. Αλλά πονάει λίγο. Κανείς δεν με πήρε από τη σχολή. Θα νομίζουν ότι έχω πάρει την απόφασή μου. Ψάχνω on-line, δώρο για τον γιαννάκη που έχει γενέθλια αύριο.


ΛΙΝΚ

με τη σχολή μου βιώνω μια σχέση ίδια με αυτή που θα είχα με έναν κακό σύντροφο:
κάνω τα πάντα για να με διώξει - αλλά έχω έτοιμη την πισινή

ηχώρα εντός

στο γυρισμό παρατηρούσα πόσο όμορφος ήμουν
και πόσο όμορφοι ήταν οι φίλοι μου
και κατάλαβα αμέσως τη διαφορά ανάμεσα στη χαρά
και την ευτυχία
δεν ξέρω όμως κατά πόσο είμαι ικανός να διοχετεύσω
αυτό το σύνολο
σε όλες τις μέρες σε όλες τις ώρες ακόμη κι όταν
όλα χάνονται επειδή τα κλωτσάω στον ύπνο μου,
όπως κλωτσάω τους εραστές μου, τους αγαπημένους μου.

οι δυστυχίες μου ως τώρα ήταν μόνο τόποι
και τα αγόρια, θύελλες

είμαι για πολλά
όχι επειδή είμαι εγώ
επειδή όλοι είμαστε για πολλά
δεν περισσεύουν όμως άλλες καλές πράξεις
κι έτσι κοιτώ μέσα μου
να βοηθήσω εμένα
κοιτώ γύρω μου και πρέπει να κάνω το ίδιο
η δύναμη είναι το χέρι που διπλώνει το τίποτα
το κάνει σαΐτα και το στέλνει στο διάστημα, στην διπλανή αυλή
στη χώρα εντός
στη γη με το χώμα σαν τούλι

γεννήθηκα με ένα σπόρο στο στόμα μου
και με τη σιγουριά ότι μπορώ να πετάξω πάνω απ' την έρημο

κοιτώ τον ουρανό
και γίνεται έδαφος

και ξεκινάει η βροχή να ανεβαίνει
από τους δρόμους
στα σύννεφα

ΛΙΝΚ

μου έχει γίνει εμμονή το ξέρω

είχα καιρό να μυρίσω ένα δάσος

ηαλήθεια γιαταδόντια μου

κάποιες σταγόνες
πέφτουν με τέτοιο τρόπο
ώστε να φτάνουν στο πάτωμα άθικτες
-όπως κάνουν κι οι γάτες

κάποιες σταγόνες είναι πραγματικά μπλε
αληθινό μπλε
κι όχι το ψεύτικο, το αντανακλαστικό

μπλε σαν το υγρό στις λεκάνες των αεροπλάνων

Έβγαλα το δεξί όπως κοιτώ στον καθρέφτη μπροστινό μου δοντι

-Δες! Της είπα... Είναι μια τσίχλα
-Είναι μια τσίχλα! απάντησε έκπληκτη

άρπαξε το δόντι μου από το χέρι μου και το έβαλε στο στόμα της
δεν το πίστευα
δεν το πίστευα

-Μα αυτό είναι μια κανονική τσίχλα...δες ! τη μασάω

δεν το πίστευα

κάποιες σταγόνες, σκέφτηκα,
πριν πέσουν
όσο κρέμονται και τρέμουν και λαχανιάζουν απ' το φόβο...


ΛΙΝΚ

[έλα... μικρό είναι]

ένα εκατομμύριο ακόμη, πράγματα για 'μένα:

ο γιάννης και η μαρία

" τα παιδιά μεγαλώνουν κι όλα δείχνουν ωραία . . ."

ο παράδεισος είναι . . .

μου λείπουν όλοι

σειρά μου;

επειδή το ζήτησε το σουρπουί μου:

1_ Στην πρώτη δημοτικού αντιμετώπιζα σοβαρό πρόβλημα με τον τονισμό των λέξεων. Πάντα κοιτούσα δίπλα μου, την Θεοδώρα, η οποία έκρυβε το τετράδιο της επειδή δε θα μάθαινα ποτέ έτσι. Το μεγαλύτερο μου πρόβλημα, όμως, ήταν το γράμμα ζ. Κατάφερα να το σχεδιάσω στη δευτέρα δημοτικού πια. Μέχρι τότε έγραφα το όνομά μου με δύο Τ.

2_Ο πρώτος μονόλογος που έμαθα ήταν της Αντιγόνης. Ακόμη πιστεύω πως είμαι η καλύτερη Αντιγόνη που έχω δει. Και η καλύτερη Κασσάνδρα.

3_Είδα 11 φορές τον Τιτανικό στο σινεμά. Έγραφα όλα τα επεισόδια των Δύο Ξένων στο βίντεο. Με τον Τζωρτζίνο κάναμε στο τέλος κάθε σεζόν του Μπέβερλυ Χιλλς ένα τεστάκι για να δούμε ποιος ήξερε και θυμόταν περισσότερες λεπτομέρειες. Έχω δει το Stalker μία φορά κι από τα τρία χρώματα, μόνο την Μπλε.

4_ Στο κεφαλάκι του πουλιού μου έχω ένα μικροσκοπικό σημάδι από μια φορά που καθόμουν στη λεκάνη κι έπαιζα με ένα νυχοκόπτη.

5_Δεν μου αρέσει η ασήμαντη σωματική επαφή, δεν μου αρέσει να νιώθω ότι με κοιτούν, δεν μου αρέσει να με διακόπτουν, να με αμφισβητούν, δεν απαντώ στην ερώτηση Τι έχεις, δεν έχω τίποτα από όλα αυτά που ψάχνω να βρω στους άλλους, είμαι καπνιστής και φέρομαι με πολύ πιο άσχημο τρόπο από αυτόν που η καλοσύνη μέσα μου προβλέπει.

σειρά σου:

marte
amvro
provate
deka4
les_boi

ή το σκυλί μέσα μου, από το κρύο

λίγησιωπή

γρατζουνάς τον εγκέφαλό μου πού είσαι δε σε βλέπω με απειλές κι όχι τρυφέρα όπως σου είχα ζητήσει προσπαθείς να με πλησιάσεις να σε ακούσω κι εγώ προσποιούμαι ότι βιάζομαι φεύγω δεν είμαι τόσο δυνατός

είμαι περισσότερο και θα τρομάξεις αν ανοίξεις λίγο τα μάτια σου

θα σε καταστρέψω με τέτοια βραδύτητα που θα νομίζεις πως είμαι άρρωστος πως ΕΓΩ χρειάζομαι βοήθεια και δε σου είπα το καλύτερο είμαι αλλού και δεν ξέρω που είμαι πίσω μπρόστα πίσω σου πάνω σου κάτω σου

έπρεπε να ήσουν εκεί τη στιγμή που μου είπες να φύγω έπρεπε να ήσουν εκεί ΚΟΚΚΙΝΟΣ αν όχι αόρατος και τα λόγια σου σε άλλη γλώσσα θα έβαζα τα κλάματα αν δε φαινόσουν τόσο γελοίος αν σε είχα πιστέψει εκείνη τη στιγμή

ξέρω τι λένε για εμάς τους ιχθείς πως έχουμε τάσεις αυτοκτονίας τάση προς τον αλκοολισμό τα ναρκωτικά την κατάθλιψη όλα από μία φορά μόνο;

αν κάπνιζα χόρτο τον καιρό που ήμασταν μαζί θα έπειθα τώρα τον εαυτό μου πως ήσουν ένα τριπάκι

δεν έχω τίποτα είμαι καλά είμαι μισός

εκτός κι αν...

είμαι βρώμικος

αποχαύνωση η τηλεόραση είναι μέρες τώρα αναμμένη στο ίδιο κανάλι και σκέφτομαι πως έπρεπε να είχα γίνει διαφημιστής ή τουλάχιστον πουτάνα ναι

και πιο χαμηλά...

μου έχει κολλήσει μια μελωδία κι από χτες τη μουρμουράω θα είναι κανένα τραγούδι από αυτά που τραγουδούσες στην τουαλέτα γούσταρα να σε βλέπω να κατουράς κι εσύ κολλούσες "σε έχω δει να χύνεις πού κολλάς τώρα;" "ντρέπομαι" η αλήθεια είναι πως λίγες φορές σε είχα δει γυμνό χωρίς να είσαι καυλωμένος ίσως καμία μόνο τον κώλο σου έβλεπα κάθε φορά που σηκωνόσουν μετά το πήδημα κι έμπαινες στο ντους ποτέ δεν κάναμε ντους μαζί ποτέ δεν κάναμε έρωτα

μου λείπει λίγη σιωπή

αν κρίνω από τη διάθεσή μου είναι κυριακή τι να το κάνω το ημερολόγιο αν είμαι όπως τώρα είναι σίγουρα κυριακή αν τσούζουν τα μάτια μου είναι τρίτη αν καίνε τα πνευμόνια μου τετάρτη αν διψάω πολύ παρασκευή αν δεν έχω κανένα από τα παραπάνω συμπτώματα είναι ή δευτέρα ή πέμπτη ή σάββατο εξαρτάται από την προηγούμενη μέρα ούτε ρολόι χρειάζομαι αφού είναι πάντα επτά

κρέμεται ένας τεράστιος πολυέλαιος απ' το δεξί μου αυτί κι από κάτω μια ορχήστρα περιμένει να παίξει από κάτω για ποιον; όλοι εδώ μέσα είναι κουφοί!

-σε ποιον μιλάς τότε;

ε; Ε;

έχω τη μυρωδιά της ανάσας σου στο στόμα και μέσα μου είσαι ακόμα εσύ με πονάς με πονάς με πονάς

κάποιες στιγμές όλα τα τραγούδια αποκτούν νόημα και μου σπάνε τα νεύρα ακόμα και το μια ωραία πεταλούδα μου φέρνει συνειρμικά στο νου εκείνη τη μέρα στην εξοχή που ήρθε μια πεταλούδα και κάθισε στον ώμο σου ΜΗΝ ΚΟΥΝΗΘΕΙΣ ακόμη και τότε με έγραψες σταρχίδια σου η πεταλούδα έφυγε μακάρι να είχα φύγει μαζί της γαμήσου

μη σβήσεις το φως απόψε

με γρατζουνάς με γρατζουνάς

ντρέπομαι να γελάσω ντρέπομαι να κλάψω επειδή μου είχες πει ότι κάνω περίεργους θορύβους όταν γελάω κι όταν κλαίω δεν έπρεπε να σε είχα αφήσει να με δεις να κλαίω δεν έπρεπε

μπήκα σ' εκείνο το κατάστημα δεν ήσουν εκεί δε σε γνώρισα ποτέ

με γρατζουνάς

παμφάγο ζώο

ή μήπως είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένος;

κοιτάς ακόμα;

ωραία


υπόσχομαι. είναι το τελευταίο. δεν υπόσχομαι.

ΛΙΝΚ

παρκινγκσον

θα μείνω εδώ
όμως, όχι ακίνητος
όμως θα μείνω

κι εγώ να μην τρέμω
θα τρέμει η φωνή μου
ή το σκυλί μέσα μου, από το κρύο

τεντώνομαιτυλίγομαιτεντώνομαιτυλίγομαι

ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΗ
ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΟΚΚΙΝΟ
ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟ
και κρατώντας την αναπνοή μου διασχίζω το δρόμο
μπαίνω στην πολυκατοικία ξεκλειδώνω την πόρτα ανοίγω την πόρτα κλείνω την πόρτα κλειδώνω την πόρτα
και μένω εκεί, πίσω απ' την πόρτα
γλιστράω στο πάτωμα και μένω εκεί, στο πάτωμα
σέρνομαι ως το δωμάτιο και μένω εκεί, στο κρεβάτι
τεντώνομαι-τυλίγομαι τεντώνομαι-τυλίγομαι
και μέχρι να σταματήσει το CD να παίζει έχω αποκοιμηθεί
καταπίνοντας αργά τις σκέψεις μου
και δε φοβάμαι τι θα ονειρευτώ
έχω κλείσει τα παράθυρα, έχω σβήσει το φως κι ακούω τους παλμούς της καρδιάς μου
κι εκείνους που ΘΕΛΟΥΝ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ και το ρολόι στον τοίχο
και το φανάρι γίνεται πράσινο
μπορώ επιτέλους να διασχίσω το δρόμο
δεν κινδυνεύω

αίσχος; όχι αίσχος... αίσιο... απαίσιο... απέναντι

αχ τι καλά... αυτό θα κάνω κάθε φορά που θα βαριέμαι να γράφω, ή να αντιγράφω:
θα σε αναγκάζω να με κατεβάζεις και να με ακούς και για να σου κάνω τη ζωή δύσκολη,
θα προσπαθώ, κάθε ηχογράφηση, να είναι χειρότερης ποιότητας από την προηγούμενη.

ΛΙΝΚ

τι όμορφο να σε ξεχνούν, να σε μπερδεύουν, να μην σε επιλέγουν.
τι όμορφο να σε νοιάζονται, να σε σκέφτονται, να σε απορρίπτουν.
τι όμορφο να ζει κάποιος τη ζωή σου μέσα από το δικό σου παρελθόν.
τι όμορφο να υπάρχει τόση σοφία μα τόσο προκλητικά λίγη κι επιλεκτική αντίληψη.
τι όμορφο να μην καταλαβαίνουν οι φίλοι σου ότι έχεις θυμώσει μαζί τους.
τι όμορφο να φαντάζεσαι τη ζωή σου χωρίς αυτούς και χωρίς τις μνήμες τους.
τι όμορφο να χάνεις ανθρώπους που δε θες να χάσεις και δε θέλουν να χαθούν.
τι όμορφο το χνούδι που φτάνει στη γη από τ' αστέρια...

ανακατεμμένη νύχτα

Ο δίωρος μεσονύχτιος ύπνος μου
ίσως επειδή λίγη ευτυχία
είναι αυτό που χρειάζεται ο νους
Το σώμα όχι και τόσο. Η ευτυχία κουράζει το σώμα.
Πόσο θα 'θελε , όμως, το μυαλό μου [και όχι εγώ
για το μυαλό μου] τη μίμηση όλων εκείνων των χαμόγελων
όποτε κάποιος υπήρχε εκεί κοντά
για να αγαπήσει.

Καταντά η σκέψη
παραδοσιακή. Όλα προκύπτουν
Ακόμη κι οι επιλογές.
Τι περιέργο... Λέω "προκύπτουν" και φαντάζομαι
ένα σαγηνευτικό καρπό να πέφτει από ένα δέντρο.
Δεν είναι όμως έτσι.

Κι όταν ο καρπός κάνει κρακ
κι όταν δεν κάνει
Όταν κατρακυλάει σε μια πλαγιά ή
σε μια κατηφόρα πάν' απ' τ' απόβλητα
ή
δίπλα στο ποτάμι
δεν είναι έτσι.

Κάποτε δεν με τρόμαζαν τα δάση
Γιατί ζούσα δίπλα σε τόσα
Τώρα τα βλέπω πια μόνο σε ταινίες τρόμου.
Έχω καιρό να μυρίσω ένα δάσος
Ευτυχώς υπάρχουν φαρμακεία

Πρέπει να κόψω τις βιταμίνες
που αρχίζουν από σίγμα:
Συνθήκη, Συνθήκη και Συνθήκη
Γιατί, αν η αγάπη είναι ασθένεια
το παιδί μέσα μου κλαίει. [ το 'μαθα, όμως,
να πηγαίνει μπροστά και να ξεμπερδεύει ]

Περίεργο... Λέω "το παιδί μέσα μου"
και νιώθω είκοσι δύο χρόνων
Σκέφτομαι "το παιδί έξω μου"
και νιώθω το ίδιο
Ίσως ζω την σπάνια αυτή στιγμή
στη ζωή ένος άντρα κατά την οποία
το παιδί μέσα και το παιδί έξω
είναι απλώς μέτρα σύγκρισης της αλήθειας.
Φαντάζομαι θα διαρκεί τόσο
όσο μας παίρνει ν' αλλάξουμε πλευρό.

Στο κάτω-κάτω... οι ομόκεντροι κύκλοι
μπορούν να ανοίξουν ταυτόχρονα
και να γίνουν δύο παράλληλες ευθείες.

Κάποιες ζωές, απλώς δεν τέμνονται



ΛΙΝΚ

από τότε που σε γνώρισα [χωρίς ονοματεπώνυμο] άλλαξε η ζωή μου.

οκ?

Ναι;....
Έλα-τι τηλέφωνο είναι αυτό;....
Α....
Καλά είμαι ναι. Εσύ;....
Στην Πειραιώς. Ανεβαίνω....
Όχι. Με τα πόδια....
Δεν ξέρω δεν έχω ξαναβρεθεί εδώ μυρίζει σοκολάτα πάντως.....
Σιγά! Νωρίς είναι ακόμα-κι άλλωστε δεν έχει ψυχή. Μόνο φώτα....
Δεν έχω ιδέα σε πόση ώρα....
Κανά δεκάλεπτο; Δεν ξέρω δεν περπατώ πολύ....
Όχι δεν πονάνε απίστευτο; Πρώτη φορά που δεν με πονούν τα πόδια μου....
Ε, όχι δεν είναι και τόσο ανηφορικά. Δεν το καταλαβαίνω δηλαδή-δεν είναι από τις ανηφόρες που με τρομάζουν....
Η σκιά μου;....
Η σκιά μου είναι παντού με περικυκλώνει....
Αφού σου λέω έρχονται φώτα από παντού-από πάνω από κάτω από το δρόμο από τα σπίτια-ποια σπίτια δηλαδή....
Ναι μερικές φορές εξαφανίζεται-να τώρα την έχω μόνο μπροστά μου. Να την κλωτσήσω;.... Την κλώτσησα....
Έβγαλε μια φωνή κι έφυγε τρέχοντας. Θα φτάσει σπίτι πριν από 'μένα....
Μα μου αρέσει που περπατώ!....
Ποιο λεωφορείο παιδί μου; Μπαίνω εγώ σε λεωφορείο;....
Έχει στάσεις αλλά πού ξέρω εγώ που πάνε;....
Μα δεν περιμένει κανείς-σου λέω δεν υπάρχει ψυχή. Κανείς δεν περιμένει κανένα λεωφορείο, κανείς δεν περπατά μπροστά μου, κανείς πίσω μου, τα αυτοκίνητα είναι ελάχιστα....
Ούτε για δείγμα. Κι άλλωστε δεν έχω λεφτά για ταξί....
Μα τι σε πειράζει που είμαι μόνος μου και περπατώ;....
Τι ερώτηση είναι αυτή; Φυσικά και θα το σήκωνα-τι εννοείς; Πως το σήκωσα μόνο επειδή δεν ήξερα τον αριθμό;....
Θα το σήκωνα....
Θα το σήκωνα....
Βλέπω ένα μεγάλο σπίτι από ζαχαρωτά και βγαίνει καπνός από την καμινάδα-θα ψήνεται η μάγισσα!....
Τίποτα δε βλέπω! Τα πόδια μου βλέπω και το τσιγάρο μου....
Από την πλευρά που ανεβαίνουν....
Τελειώνει η μπαταρία θα σε πάρω όταν φτάσω....
Σπίτι!....
Ναι έλα γεια....

ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ: Της έφαγε τα μάτια.
Κακομοίρα.
Κακόμοιρη αγάπη.
Κακόμοιρη γαμημένη αγάπη.

[sarah kane, blasted]

valentine syndrom

πέρυσι, αυτές τις μέρες, περίμενα να κατέβει ο Γιώργος από το γαμωχωριό του. Σαν σήμερα νομίζω, μου είχε πει πως ήταν ερωτευμένος.
πρόπερσι, τέτοιες μέρες, περίμενα τον Νίκο να γυρίσει από το Βερολίνο. μπορεί, σαν σήμερα, να μου είχε πει εκείνον τον Πανικό από το τηλέφωνο. το Σ' αγαπώ.
φέτος, λουλούδια στη σιωπή...

photo album

γρασίδι
εγώ γυμνός
γύρω στα πέντε
ή στα δεκαπέντε

παγωτό-γιαούρτι

στο στρατό με φωνάζανε
ο Χ
για τα μάτια μου

κανείς δεν κατάλαβε
τη μέσα πλευρά
κανείς δε δοκίμασε
το τυφλό νερό

και κανείς πουθενά
μόνο ένας εδώ

η ουρά κάποιου σκύλου
κάτω από τη βροχή
ή πίσω από το συρματόπλεγμα
ή το μανίκι μιας γούνας πίσω απ' τα κάγκελα

"Οι τρεις μάγοι με τα δώρα;" με ρωτά η δασκάλα.
Της λέω: "Όχι. Ο Κουν, ο Τσαρούχης κι ο Χατζιδάκις.
Κι από πίσω ο Τσέχωφ γράφει ένα έργο."
"Μα αυτό μοιάζει με πουλί!" λέει η δασκάλα.

-Δεν το ξέρετε; Ο Τσέχωφ ήταν πουλί.
-Και γιατί τα πρόβατα; Γιατί η Παναγιά με το μωρό;
-Δεν είναι η Παναγιά. Είναι η μάνα μου. Και μέσα της είναι η μάνα της. Που κρατά εμένα.
-Και τα πρόβατα;
-Δεν είναι πρόβατα. Είναι οι τυφλοπόντικες στο εξοχικό μας στις Άλπεις.
-Ααααα...Κι αυτό λοιπόν είναι ένα εντελβάις!
-Όχι. Όχι.
-Λοιπόν τι είναι;
-Όχι.
-Λοιπόν;
-Εσείς. Σας αγαπώ. Είστε εσείς.

"Άσε με να μαντέψω! Οι τρεις αδελφές του Τσέχωφ;" λέει η δασκάλα.
Της λέω: "Όχι. Η Μήδεια, η Κλυταιμνήστρα και η κυρία Δήμητρα."

-Και το πουλί από πίσω;
-Ένα πουλί από πίσω. Μην είστε καχύποπτη.
-Δεν είναι ο Τσέχωφ;
-Ο Τσέχωφ; Ο Τσέχωφ ήταν άνθρωπος!
-Δεν το ξέρεις; Ο Τσέχωφ ήταν πουλί.

Γρασίδι
εγώ γυμνός
στα τέσσερα γύρω στα δεκατέσσερα

Τι τυχερή που είσαι Λάουρα!

Έλαβα το γράμμα σου χτες! Σ' ευχαριστώ για τις ευχές σου και για τη ζωγραφιά. Ακόμη ζωγραφίζεις σαν εξάχρονο, βλέπω... Υποθέτω πως σου είχαν τελειώσει οι ξυλομπογιές και γι' αυτό χρησιμοποιήσες το μολύβι για τα μάτια. Χάθηκε ο κόσμος να πιάσεις και κάποιο από τα χιλιάδες κόκκινα κραγιόν σου; Αυτό που μου θύμιζε τη γιαγιά μου, το αγαπημένο μου, που έλεγες ότι το φορούσες μόνο στις εκδικήσεις σου... Δεν ξέρω τι σκεφτόσουν, αν σκεφτόσουν εμένα, αν έχεις μια μυστηριώδη επαφή με το κρανίο μου από εκεί όπου βρίσκεσαι, πάντως πέτυχες διάνα. Όταν κλείνω τα μάτια, τον τελευταίο καιρό, ακόμη και για δευτερόλεπτα, έτσι βλέπω τον κόσμο. Θα μου πεις έτσι τον έβλεπα πάντα. Ναι.

Δεν είχα από αυτό το μπλε πραγματάκι κι έτσι μάσησα δυο τσίχλες και την κόλλησα αμέσως στον τοίχο μου. Ταιριάζει μαγικά στο μπουρδελάκι μου. Σαν να υπήρχε πάντα.

Οι ευχές σου μόνο, δεν ταιριάζουν σε αυτό το σπίτι. Πάντα μου έκανε εντύπωση, Λάουρα, που ενώ τα λόγια σου ήταν τόσο χρωματιστά, η ζωή σου τόσο παρακμιακά και υπέροχα λαμπερή, οι σκέψεις σου χάνονταν στους πιο σκατιάρηδες βούρκους. Ξέρω πως κάθε φορά που μου λες μια εκτυφλωτική κουβέντα, κάθε φορά που τα χείλη σου ξερνούν καλοσύνη, εσύ μέσα σου είσαι ένα τσουκάλι στο οποίο βράζει το πιο μαύρο σκατό.

Παρατήρησα επίσης πως άλλαξε ο γραφικός σου χαρακτήρας. Το μόνο που μπορώ να υποθέσω είναι ότι έφαγες πολύ ξύλο πάλι και σακατεύτηκε το δεξί σου χέρι, οπότε αναγκάστηκες να γράψεις με το αριστερό. Και σίγουρα ήθελες να το καταλάβω. Σαν κώδικας. Σαν να ήταν κάποιος εκεί και να σου έλεγε να μου γράψεις τόσα ψέματα μα εσύ ήξερες πως θα καταλάβαινα αμέσως ότι κάτι δεν πάει καλά. Ελπίζω να μην περιμένεις να κινήσω γη και ουρανό για να σε βοηθήσω. Κανένα από τα δύο δεν κινείται στην κίτρινη χώρα των θαυμάτων μας κι επιπλέον, είμαι βαριά άρρωστος - δεν μπορώ να κινήσω τον αυχένα μου, πόσο μάλλον το υπόλοιπο σώμα μου, τη ζωή μου, τη δική σου, το σύμπαν.

Όχι δεν έκοψα το τσιγάρο. Δεν έκοψα καμία συνήθειά μου. Ούτε καν τις καλές. Με συνεπαίρνουν. Εύχομαι κι εσύ να παθαίνεις το ίδιο και να μην κάνεις κάποια τρέλα κι αρχίσεις να τρως σαλάτες, να πίνεις χυμούς και να ψάχνεις την αγάπη. Το καλό που σου θέλω, Λάουρα, μη βρεις την αγάπη! Είναι κάτι τόσο μεγάλο που πρέπει να το μοιραστείς με τόσους πολλούς, δε μένει τίποτα για εσένα - θα αρρωστήσεις, είμαι σίγουρος...

Εσύ, τώρα, θα περιμένεις να απαντήσω σε όλες τις ερωτήσεις σου. Δε θα το κάνω. Όχι όσο δεν μου λες την αλήθεια που ξέρω. Έτσι δεν πάει; Σου δείχνω το πουλί μου για να μου δείξεις το μουνί σου... Δείξε μου το μουνί σου, Λάουρα κι εγώ θα σου πω ό,τι σκατά γουστάρεις να μάθεις για εμένα.

Την επόμενη φορά στείλε μου μια φωτογραφία σου τσαλακωμένη, σκισμένη, μουτζουρωμένη από πάνω με τη μάσκαρά σου.

Μην προσέχεις, Ζήσε,

π.

τα κορμιά είναι ο εφιάλτης μου
η μικροσκοπική αλυκή στο κέντρο του στήθους σου
[καλοκαίρι 2003]

νιώθω πως με κατασκοπεύουν τα όνειρα

κι εγώ, λοιπόν, θα κάνω πως κοιμάμαι...

λίγα πράγματα θυμάμαι απ' το σχολείο.
κι όσα θυμάμαι δεν μπορώ να τα
τοποθετήσω σε κουτιά χρόνου, σε σχολικές χρονιές.

θυμάμαι την πρώτη μου αποβολή.
Τραγουδούσα την ώρα της Βιολογίας.
Επειδή δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς.

θυμάμαι την πρώτη μου και μοναδική, ίσως, μαθητική σκανταλιά.
Πέταξα με δύναμη μια κιμωλία στον πίνακα
την ώρα που η καθηγήτρια έγραφε κάτι και παραλίγο
να την πετύχω στο κεφάλι. Κανείς δε με μαρτύρησε.
Στον υποδιευθυντή πήγα μόνος μου και είπα την αλήθεια.
Χαμογέλασε και μου είπε να το ξεχάσω.

θυμάμαι την Έμμα που με πέτυχε να καπνίζω στις τουαλέτες
την περίοδο των καταλήψεων. Απογοητεύτηκε.
Όλη την υπόλοιπη εβδομάδα καπνίζαμε μαζί.

θυμάμαι τον Ψιτ να έρχεται και να με μαζεύει από το σχολείο.
Με περίμενε πάντα στο στενό πίσω από το παρκάκι.
Όποτε πλησιάζα το αυτοκίνητο τον έβλεπα που γελούσε
πίσω από το παρμπρίζ με το περπάτημά μου.
Τον φιλούσα πριν προλάβει να με κοροϊδέψει.

θυμάμαι το πρωινό που έφτασα στο σχολείο και βρήκα
γραμμένο σε έναν τοίχο, με τεράστια, μαύρα,
κακιασμένα γράμματα πως ήμουν πούστης.
Θυμάμαι τον Ανθιμήδη, τον θρησκευτικό, που έστειλε
δυο συμμαθητές μου να πάρουν μπογιά και να το σβήσουν.
Του είπα: Αφήστε το, δεν έχω ξαναδεί το όνομά μου γραμμένο σε τοίχο.

θυμάμαι την τάφρο όπου πηγαίναμε και διαβάζαμε στις εξετάσεις.

θυμάμαι τις βόλτες που κάναμε κρυφά, με τον Τζίμη,
με το μηχανάκι του πατέρα μου, πολύ αργά το βράδυ.
Μόλις άνοιγε ο φούρνος δίπλα στη θάλασσα, παίρναμε τυρόπιτες
και τις τρώγαμε δίπλα σε ένα ξωκλήσσι στη Φιλέρημο.

θυμάμαι το είκοσι που πήρα μια φορά στην Ιστορία.

την ΕΞΟΔΟ, την πρώτη μου παράσταση.

τα τραγούδια που λέγαμε με τη Βιολέτα στις πρόβες
για κάθε σχολική γιορτή. Στο τέλος την άφηνα μόνη της
γιατί ντρεπόμουν να τραγουδήσω μπροστά σε κόσμο.

τον Ψιτ να επιστρέφει μετά από ένα χρόνο
και να με περιμένει αυτή τη φορά έξω ακριβώς από το σχολείο
κι εγώ να κλαίω σαν χαζό και να γελάω ταυτόχρονα
γιατί είχε γίνει κούκλος και του πήγαινε τόσο το γυμνασμένο σώμα.

θυμάμαι να βρέχει.

τα βράδια αστράφτω
σαν πλαγκτόν σε νερά του Σεπτέμβρη

ακούμε Patricia Kaas, l' aigle noir
και συζητάμε για τον Καναδά

έξω η υγρασία μουσκεύει τα φύλλα
και θολώνει τα φώτα του δρόμου

τα βράδια αστράφτω
σαν πλαγκτόν σε νερά του Σεπτέμβρη

τρώμε πίτσα πασαλειμμένη με τυρί-κρέμα
και ραβιόλια heinz κονσέρβα

τα βρακιά μου στεγνώνουν έξω κι εσύ
έχεις αναλάβει με το πιστολάκι αυτό που θα φορέσω απόψε

βρήκα μία σιωπή που νομίζω σου μοιάζει

ΔΑΣΚΑΛΑ

σκάλες
θα ανεβαίνω μια ζωή
και δέκα άλλες
μες στη βοή
ξένων υδάτων
απαλλαγμένη απ' την αξία
των δικών τους χρημάτων
θα πληρώνω με βία
θα αγαπώ με τα χείλη

θα μιλώ με ευχές
ημιτελείς
θα μοιράζω το χτες
στους επιμελείς

δε θα μου μείνουν φίλοι
παρά μόνο σιωπές

συναρμολογούμενες
δανεικές ντροπές
από σκιές προηγούμενες

ούτε μικρά νωπά χνάρια
από λιοντάρια
κι από καταιγίδες

με μάτια άδεια απ' όσα είδες
θα σε βρω στη στιγμή
που θα κλάψει ο χρόνος

θα χορεύεις μόνος
στα βράχια

είδα στον ύπνο μου ότι κάναμε πάλι παρέα. πως με έπαιζες ξανά. φάγαμε, ήπιαμε, κάναμε ένα τσιγάρο, σου τραγούδησα, με είπες χαζό, γέλασα, έκανες κάποιο όνειρο για 'μενα, μου έδωσες μια συμβουλή, την αγνόησα όπως πάντα, μου έγραψες ένα σιντί με χίλιες μουσικές που δεν ήξερα, με φλέρταρες... ακριβώς δύο χρόνια μετά.

Μου λέει: Υπάρχεις
Του λέω: Υπάρχουμε
Μου λέει: Δεν είναι το ίδιο
Τον ρωτώ: Στο δεξί ή το αριστερό μάτι βρίσκεται το παρελθόν;
Μου δείχνει: Το ντουλάπι
Τον κοιτώ: Με δίψα
Μου λέει: Το ντουλάπι
Του λέω: Εσένα
Μου δείχνει: Το ταβάνι
Με ρωτά: Γυμνάσια στην ψυχή;
Κοιτώ: Το ταβάνι
Του λέω: Υπάρχεις
Με σπρώχνει: Βίαια
Πέφτω: Απαλά
Μου λέει: Τώρα σήκω και πες το ξανά
Κάνω: Το αντίθετο

μία καινούρια μέρα
θα παίξουμε στο δρόμο
θα είμαι εκεί θα βλέπω
τα δέντρα στον αέρα

ένα καινούριο χιόνι
θα φτάσει στη σκεπή μας
και ένα νέο χτύπο
θα ακούσω στην καρδιά σου

της λείπεις της θάλασσας
πάμε εκεί

μέσα μου ο χρόνος λιώνει
είναι η αρχή του κόσμου
το είδα το θέλω δώσ' μου
το μαγικό σου ξίφος

κοροϊδεύεις τον ήλιο
σαν παιδί

έχεις φιλιά που μου κρύβεις

άμα ξέρεις ισπανικά, κακό δικό σου. δε χρειάζονται.

césar vallejo, EL BUEN SENTIDO

Hay, madre, un sitio en el mundo, que se llama París.
Un sitio muy grande y lejano y otra vez grande.
Mi madre me ajusta el cuello del abrigo, no porque empieza
a nevar, sino para que empieze a nevar.
La mujer de mi padre está enamorada de mí, viniendo y
avanzando de espaldas a mi nacimiento y de pecho a mi muerte.
Que soy dos vezes suyo: por el adiós y por el regreso. La cierro,
al retornar. Por eso me dieron tánto sus ojos, justa de mi, infra-
ganti de mi, aconteciéndose por obras terminadas, por pactos
consumados.
Mi madre está confesa de mí, nombrada de mí. ¿Cómo no
da otro tanto a mis otros hermanos? A Víctor, por ejemplo,
el mayor, que es tan viejo ya, que las gentes dicen: ¡Parece hermano
menor de su madre! ¡Fuere porque yo he viajado mucho! ¡Fuere
porque yo he vivido más!
Mi madre acuerda carta de principio colorante a mis relatos
de regreso. Ante mi vida de regreso, recordando que viajé durante
dos corazones por su vientre, se ruboriza y se queda mortalmente
lívida, cuando digo, en el tratado del alma: Aquella noche fui
dichoso. Pero, más se pone triste; más se pusiera triste.
- Hijo, ¡cómo estás viejo!
Y desfila por el color amarillo a llorar, porque me halla
envejecido, en la hoja de espada, en la desembocadura de mi rostro.
Llora de mí, se entristece de mí. ¿Qué falta hará mi mocedad, si
siempre seré su hijo? ¿Por qué las madres se duelen de hallar
envejecidos a sus hijos, si jamás la edad de ellos alcanzará a la de
ellas? ¿Y por qué, si los hijos, cuanto más se acaban, más se apro-
ximan a los padres? ¡Mi madre llora porque estoy viejo de mi
tiempo y porque nunca llegaré a envejecer del suyo!
Mi adiós partió de un punto de su ser, más externo que el
punto de su ser al que retorno. Soy, a causa del excesivo plazo de
mi vuelta, más el hombre ante mi madre que el hijo ante mi madre.
Allí reside el candor que hoy nos alumbra con tres llamas. Le digo
entonces hasta que me callo:
-Hay, madre, en el mundo un sitio que se llama París.
Un sitio muy grande y muy lejano y otra vez grande.
La mujer de mi padre, al oírme, almuerza y sus ojos mor-
tales descienden suavemente por mis brazos.

δεν υπήρξα οι ισπανικές λέξεις που έμαθα από την ποίηση του Vallejo

υπήρξα στη γεύση του πρώτου τσιγάρου
και όλων των πρώτων τσιγάρων

ελάχιστα

ήμουν κάθε φορά εκεί
σε όλες μου τις εφηβείες
και στις ενδιάμεσες μέρες

με είδαν κάποτε στο λόφο που σύχναζα
αποκλείεται
εγώ θα ήμουν

ο αγαπημένος μου πίνακας είναι η ζωή

ο χρόνος στη χώρα αυτή είναι αληθινός
και τα λοιπά

[τραγανά θρύψαλα λαμπτήρων
φλόγες διαφημιστικών αναπτήρων]


...κι άλλοτε με φώναζε Πακ, όταν καθόμουν οκλαδόν πάνω στο γραφείο του.

Πακ-Πουκ...ο καθημερινός, εξαίσιος καβγάς μας

νηπενθής με το στόμα να χάσκει άφοβα
μαγειρεύω δικαιολογίες

και το ρολόι, αν είχε δείκτες θα έκανε Πακ-Πουκ Πακ-Πουκ Πακ-Πουκ
[ακριβώς, δηλαδή, όπως θα έκανα κι εγώ αν ήμουν αντίστροφη πάπια].

Στον ύπνο μου άκουσα τους ήχους που βγάζουν οι πλανήτες όπως κινούνται στο διάστημα. Έμοιαζε αρκετά με τον ήχο που παράγει η λέξη γυαλιστερός. Ο Πελάγιος, το αγόρι που συναντώ συχνά στα όνειρά μου, έτρωγε μήλα με μέλι και γάλα καθισμένος σε ένα σύρμα σαν πουλί και μελετούσε τον καιρό μουρμουρώντας το παιχνίδι με τις παρηχήσεις μόνος του. Ξύπνησα κι άκουσα στο ραδιόφωνο για την κακοκαιρία στην Εύβοια. Ναι είναι μια αστεία σύμπτωση.

1, 50 '

Η μαγειρίτσα της Νίνας στον κάτω όροφο και τα ξεχειλωμένα βρακιά στην μπουγάδα της. Η κυρα-Παναγιώτα όταν φώναζε τη μάνα μου, τραβούσε το τελευταίο α του ονόματός της ενώ ο κύριος Μιχάλης από απέναντι ύψωνε τη φωνή του στο ι και κανείς τους δεν ήθελε κάτι σημαντικό κι η μάνα μου πολλές φορές δεν έβγαινε στο μπαλκόνι " βγες και πες ότι λείπω "

και πες ότι το λέω και πες ότι το είπα και πες ότι λείπω και πες ότι έφυγα

Το κυνοκομείο στο λόφο απέναντι από το στρατόπεδο, η μυρωδιά του τύφου και τα νεκρά χέρια της Γιούτε Άντερσεν. Η Γιούτε αντιπαθούσε τη μάνα μου με τον τρόπο που αντιπαθούν οι πεθερές τις νύφες τους: λάτρευε εμάς. Τα παιδιά της. Τον αδερφό μου κι εμένα. Εμένα περισσότερο. Στα φιλανθρωπικά BAZAAR μου έφτιαχνε πάντα μια μεγάλη δανέζικη μηλόπιτα. Μόνο για μένα. Την έπαιρνα στο σπίτι και την έκρυβα μην τη βρει ο πατέρας μου και τη φάει το βράδυ.

και με έπιανε κάτι αργά τη νύχτα και πήγαινα και του έλεγα πως υπάρχει μηλόπιτα αν θέλει.

Το πιάτο στο πάτωμα το διαλυμένο walkman, το χρυσό δόντι της νόνα στο κουτάκι με τα χρυσαφικά, τα λεφτά για την τράπεζα, ο παππούς μου, ο παππούς της Θεοδώρας, η γιαγιά της που την έλεγα Στάσα όταν ήμουν δέκα χρονών και τώρα τη λέω κυρία Στάσα και δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι μεγαλώσα εγώ ή εκείνη, το κοτόπουλο με κάρυ, το ριζότο με σαφράν, το ψαρονέφρι με την άσπρη σάλτσα και τις ταλιατέλες, οι τάρτες, ο κορμός με τα μιράντα.

όλη αυτή η αγάπη δεν έχει πια μυρωδιά δεν έχει πια ήχο

ο γιατρός μου ο κύριος Συμεωνίδης που έπρεπε να του λέω πότε ακούω και πότε δεν ακούω μα αν δεν άκουγα πώς να το ήξερα αν έπρεπε να ακούω κάτι

μαθηματικά, ποιητές-καριόλες, τα άπαντα του Καζαντζάκη, τα λευκώματα, τα χαρτάκια, τα τσιγάρα, ο ταρκόφσκι, η βουγιουκλάκη, η θεία Ραλού, το σπίτι της στου Παπάγου που δέκα χρόνια μετά, ένα δρόμο πιο κάτω έμενε ο Ψιτ κι ένα δρόμο πιο κάτω η Ρένα.

μου λείπει να βλέπω το απέναντι νησί να σβήνει στο σκοτάδι

αλλά θα μείνω εδώ. Θα μασουλώ κάθε πρωί μία μπουκιά από τα αγαπημένα μου γοβάκια από καμένη τσίχλα.

Η Αφρική.

Το Λονδίνο.

Η Νέα Ορλεάνη.

blinking...

Bacon - Man with dog




Modigliani - Lunia Czechovska




Van Gogh - Self portrait with dark felt hat




Van Gogh - The Willow




Clemente - Waiting

Εκ..

-Ξύπνα...

-Μμμμ...

-Ξύπνα πρέπει να πάω στη δουλειά...

-Μμμ...εσύ πρέπει...

-Ε δώσε μου ένα φιλί να φύγω!

-Τι ώρα θα γυρίσεις;

-Θα περάσω να σε πάρω από το σχολείο να πάμε έξω.

-Μμμ...

-Σήκω κι εσύ Ψιτ σιγά-σιγά. Είναι οκτώ. Να προλάβεις τη δεύτερη ώρα.

-Πού θα πάμε;

-Δεν ξέρω. Βόλτα με το αυτοκίνητο. Βρέχει θα είναι ωραία.

-Βρέχει;

-Ναι.

-Μμμμ...

-Θα πας Ψιτ! ...Έχει καφέ στην κουζίνα -δεν έχει γάλα όμως. Ευκαιρία να το κόψεις. Το γάλα στον καφέ...

-Μμμμ...κάνει κακό στην καρδιά...ξέρω...

-Φάε κι ένα μήλο.

-Μμμμ...

-Θα σου δώσει ενέργεια.

-Ψιτ...

-Έλα Ψιτ...

-Μη φύγεις...

-Μα πρέπει να πάω δουλειά. Κι εσύ σχολείο!

-Δεν εννοώ τώρα...

-Θα το συζητήσουμε μετά, ναι; Πήγαινε εσύ σχολείο και θα έρθω στις 2 να σε πάρω.

-Μμμμ...

-Μ' αγαπάς Ψιτ.

-Κι εσύ μ' αγαπάς Ψιτ.

εμείς δεν έχουμε όνομα
δεν έχουμε κεφάλι

Έχω να λουστώ από το βράδυ της τετάρτης. Από σήμερα το πρωί έπαψε να μου αρέσει η μυρωδιά μου και σκέφτομαι σοβαρά να μπω στο μπάνιο. Είναι ευτυχής σύμπτωση το ότι έχω και φρεσκοπλυμένα ρούχα και σώβρακα για να φορέσω μετά. Χτες αγόρασα διάφορα φακελάκια με κρέμες και μάσκες και άλλες παπαριές για να εξασφαλίσω τουλάχιστον μία ώρα κατά τη διάρκεια της οποίας θα κάνω κάτι. Βρωμάω, έχω φαγούρα στο κρανίο κι όποτε το ξύνω χιονίζει πάνω στο πληκτρολόγιο και η σκόρπια διαδήλωση τριχών στη μούρη μου με εκνευρίζει τόσο που σκέφτομαι να χρησιμοποιήσω τσιμπιδάκι για τα φρύδια αντί για ξυραφάκι ώστε να εξασφαλίσω άλλη μία ώρα κατά τη διάρκεια της οποίας θα κάνω κάτι. Σίγουρα θα κουρευτώ πάλι. Έχω να κουρευτώ από την τρίτη. Μισή ώρα. Κι αν πλύνω τα πιάτα, άλλη μισή. Κι όταν τελειώσω με όλα αυτά θα είναι ακόμα Σάββατο. Αυτό το Σάββατο. Μπορεί να μην έχει καν βραδιάσει. Και τι με νοιάζει εμένα.

in TOUCH width

το θέμα της φωτογραφίας είναι το κινητό μου που, λίγη ώρα πριν,
όταν με πήρε τηλέφωνο κι αφού είχα δει αυτό που είχα δει,
κι αφού είχα κάνει αυτό που είχα κάνει το προηγούμενο βράδυ, το πέταξα στον τοίχο με δύναμη, σιμά στο αφρικάνικο "λάδι" με τα ζωάκια και τα μπαομπάμπ και το καλό μου, όχι μόνο δεν έπαθε τίποτα, αλλά έβγαλε και τις καλύτερες φωτογραφίες παρά τα ψυχολογικά του προβλήματα μετά το ξύλο κι έτσι με γλίτωσε από πιθανή ανευθυνότητα [να δώσω τα λεφτά που προορίζονται για την ΕΥΔΑΠ σε καινούριο -την προφορά πρόσεξε- mobile phone].

τι περίεργο. δε σκεφτόμαστε ότι μπορεί να έχουμε ζήσει σε 100 χρόνια από τώρα, σε προηγούμενες ζωές. μπορεί να έχουμε δει το τέλος του κόσμου, να έχουμε υπάρξει οι τελευταίοι άνθρωποι σε αυτή τη γη. κι ίσως στο μέλλον να αγαπηθήκαμε αρκετά.

Εκ.

αναφέρθηκε το όνομά σου. ξαφνικά. σαν να 'βρεξε.

"Ζωγράφισέ μου έναν παράδεισο..."

-Τι είναι αυτά; Πορτοκαλιές;

-Ναι.

-Και βρέχει;

-Πώς το κατάλαβες;

-Εκεί δεν ήμουν; Το βλέπαμε αυτό. Δε βγήκαμε από το αυτοκίνητο. Η ζωγραφιά σου είναι σαν μπροστά στο τζάμι που βρέχεται.

-Είναι αρκετός παράδεισος;

-Να βάλεις κι εσένα στη ζωγραφιά;

-Δεν ξέρω να ζωγραφίζω ανθρώπους.

-Στάσου! Κράτα τη ζωγραφιά μπροστά στο στήθος σου.

-Πού πας;

-Να φέρω τη φωτογραφική!

για να μην ξεχνάμε το ιζΠΟΡΝ...

συνταγή: Βάζεις το FAMOUS BLUE RAINCOAT του L. Cohen, από την Tori ή από το δενεχωλόγιαβίντεο στο μπλόγκι του NON PRIVATE LIFE και μόλις ξεκινήσει το ρεφρέν [ Jane came by...] αρχίζεις να τραγουδάς από πάνω τους πρώτους στίχους από το ΤΥΧΕΡΟ ΜΟΥ ΑΣΤΕΡΙ του Κ.Βήτα. Μπορώ να το κάνω για ώρες... είμαι σοβαρά;

ανευθυνότητα, ή έστω ανευθυνοτητίτσα είναι να βάζεις το ξυπνητήρι μία ώρα νωρίτερα για να σηκωθείς και να κάνεις μερικές δουλειές στο σπίτι [να χώσεις ό,τι υπάρχει στο πάτωμα του δωματίου -δηλαδή κατσαρόλες και λαμπαντέρ- μέσα στην ντουλάπα, να μαζέψεις όλες τις άπλυτες κάλτσες σε μια γωνία, να τακτοποιήσεις τα πιάτα και τα ποτήρια στη μία πλευρά του νεροχύτη, να περάσεις με σουίφερ ό,τι φαίνεται] και με το που σηκώνεσαι αυτήν τη μία ώρα νωρίτερα να νιώθεις τόσο τυχερός που έχεις μία ώρα παραπάνω σήμερα για να το ξύσεις.

[στον ύπνο μου είδα πως είχα γένια κι ήμουν καύλα και μιλούσα με έναν τύπο στο δρόμο που τον έλεγαν Ιανουάριο]

χάππυ γουένσντι

αυτό που συνειδητοποιείς πως αυτός που θέλεις
δεν είναι αυτό που θέλεις. και το χαμόγελο δεν
είναι ψεύτικο, σου σκίζει όμως τα χείλη.

τα δόντια σου έχουν κιτρινίσει.

σε αυτή τη φωτογραφία είσαι άσχημος.

τα δάχτυλά σου είναι στραβά.

δε σου πάει να είσαι αξύριστος.

έχεις γεμίσει σπυράκια.

πάχυνες λίγο;

τα μάτια σου είναι άνισα.

άκυρο αυτό που φοράς.

κανένας δε βάζει μερέντα πάνω από βούτυρο! μπάζο!

η γενική είναι της Μυρτούς, της Μαντούς, της Αργυρούς, θα μας πεις εσύ τώρα...

σαν χεσμένος περπατάς και καμπουριάζεις περίεργα.

πάλι αυτά τα παπούτσια φοράς;

δε σου πάει αυτό το άρωμα.

έλα μωρέ...παίζει μαζί σου δεν το καταλαβαίνεις;

τι είναι αυτό το χάρχαλο που φοράς;

πάλι κουρεύτηκες μόνος σου;

θα κόψεις τα νύχια σου ποτέ;

τα πόδια σου είναι παγωμένα.

δεν μπορώ να κοιμηθώ από το ροχαλητό σου.

ο Ν. μου είπε πως θεωρεί ανήθικο αυτό που έκανες.

πώς ιδρώνεις έτσι...

....

θα σε κλείσουμε στο ψυχιατρείο αν συνεχίσεις έτσι

ανώμαλε

βλάκα

ψυχάκια

δεν είσαι καλά

θα είσαι ένας αλκοολικός άστεγος

τίποτα δε θα κάνεις

ανώμαλε

βλάκα



τα δόντια σου έχουν κιτρινίσει



βρωμάει το στόμα σου



μωρό μου



παίζει μαζί σου δεν το καταλαβαίνεις;



πώς ιδρώνεις έτσι...



βλάκα



όλο ζητάς ζητάς ζητάς ζητάς ξέρεις πόσα μου κόστισες αυτόν το μήνα;



ανώμαλε



πάλι κουρεύτηκες μόνος σου;



πήγαινε στο δωμάτιό σου!



πώς ιδρώνεις έτσι...



γιατί δε σου σηκώνεται;



ψεύτη



μωρό μου

Η ίωση
εκείνου του έρωτα
στ' αυτοκίνητο

-δεν είχα δει
τα βοσκοτόπια,
την απέραντη πεδιάδα στα μέρη σου
μα ήμουν σίγουρος
πως τα 'χες στο μυαλό σου
την ώρα που οδηγούσες

πάνω σε ντροπαλές στροφές
το σώμα μας.

οκ... το σκέφτηκα αρκετά

σκέφτομαι...

ανευθυνότητα είναι να έχεις αποφασίσει από το προηγούμενο βράδυ ότι δε θα πας τις πρώτες ώρες στη σχολή γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσεις νωρίς μετά από τέτοια κατάχρηση κι ενώ ξυπνάς σχεδόν αυτόματα σχεδόν αντανακλαστικά στις 10:30 που σημαίνει όχι μόνο ότι προλαβαίνεις να πας, αλλά και όλα τα προκαταρκτικά σου προλαβαίνεις να κάνεις [ακόμη και να καταπολεμήσεις τις καούρες με ένα RENNIE κι ένα τόνικ], συνειδητοποιείς ότι στο μέσα δωμάτιο κοιμάται ο γιαννάκης κι αφού δεν το θυμόσουν αυτό, καλύτερα να περιμένεις να θυμηθείς και τα υπόλοιπα [όπως: πότε έφυγαν τα κορίτσια] πριν ξεπορτίσεις.

[στον ύπνο μου είδα πως ξάπλωνα σε νωπό γρασίδι και κοιτούσα τα σύννεφα ακούγοντας την ΑΓΡΙΑ ΧΛΟΗ του Κ.Βήτα]

καλή 'βδομάδα

now there's only

white
plastic

i promised you
i'd find no man

Αυτό που είσαι ερωτευμένος ακόμη κι αν δεν είσαι μα το νιώθεις κι ενώ μπορείς να κρύβεσαι

από τους φίλους σου για να μη λένε τα ίδια ότι ερωτεύεσαι εύκολα κι ότι είναι συνήθως ένας

απλός ενθουσιασμός λες και είναι απλό πράγμα το να ενθουσιάζεσαι -εγώ όταν ενθουσιάζομαι

δεν είναι τυχαίο που μοιάζουν οι λέξεις λίγο νιώθω σαν να ανθίζω- δεν μπορείς να κρυφτείς

από τον εαυτό σου επειδή κάποια πρωτοχρονιά είχες πει ότι θα σταματήσεις να λες ψέματα

στον εαυτό σου και στόχο θα έχεις από δω και στο εξής να επιβεβαιώνεις την τρέλα που πάντα

σου καταλόγιζαν κι όχι να την αμφισβητείς γι' αυτό και θα βιώνεις τον παραμικρό ενθουσιασμό

σαν έρωτα γιατί και η μάνα σου το είχε πει κάποτε πως εσένα θα σε βρουν νεκρό είτε από

έρωτα είτε από ναρκωτικά και ξέρεις πολύ καλά ότι είσαι οι εθισμοί σου και οι κακές συνήθειές

σου κι ότι πολλά απ' όλα τα υπόλοιπα πράγματα που είσαι τα διαμόρφωσαν οι έρωτές σου οι

εραστές σου, οι μεγάλες αγάπες που μόνο εσύ ξέρεις πόσο μεγάλες ήταν γιατί μόνο εσύ

θυμάσαι πόσο μικρός ήσουν κι όμως δε συγκρίνεις κανέναν με κανένα και κανένα με τίποτα μα

σε ηρεμεί να αναρωτιέσαι και να φαντάζεσαι πώς θα ήταν να ερχόταν τα βράδια και να σε

μάζευε από τη σχολή για μια βόλτα έτσι για να σε δει λίγο αν και κουρασμένος και να

φαντάζεσαι πώς θα ήταν αν σε ένα χρόνο είχατε κοινούς φίλους και να φαντάζεσαι πώς θα

ήταν όταν θα ήσουν σαράντα κι εκείνος πενήντα πέντε και να σου φαίνεται τρομακτικό το ότι

μπορεί να σε απορρίψει επειδή αυτά τα δεκαπέντε χρόνια τώρα μπορεί να του

φαίνονται περισσότερα κι ενώ βλέπεις ότι δεν υπάρχει αγωνία και ενώ βλέπεις τα κουτιά από

τα προφυλακτικά στον κάδο της τουαλέτας κι ενώ σε μπερδεύει αυτό το μεθυστικό κοκταίηλ

ενδιαφέροντος κι αδιαφορίας ξέρεις ότι σε λίγες μέρες με κάποιον τρόπο θα πρέπει να

κρύψεις τον πόνο πάλι και να πας στη σχολή να το παίξεις νικητής, να σχολάσεις και να

συναντήσεις με χαμόγελο τους φίλους σου που θα καταλάβουν φυσικά ότι πονάς αλλά δε θα

σε ρωτήσουν γιατί επειδή θα ξέρουν πως αφού δε μιλάς πια συνέχεια για εκείνον, μάλλον δε

θα θέλεις να σε ρωτάνε πια.

εθελοτυφλώ σημαίνει σεθέλω

φυσικά κι ήταν έχρωμη η φωτογραφία,
αλλά φοράω ένα χαζό χρυσό λαστιχάκι στον καρπό
και εξακολουθώ να αντιπαθώ την πορτοκαλί κουρτίνα μου.
επίσης είναι μια χαζή φωτογραφία.
αλλά η κοιλιά μου φαίνεται γαμάααατη...

ΣΩΜΑ1:ιθύφαλλο αγόρι μου
βουίζεις χαμηλά
πίσω απ' τα γόνατά μου

ΣΩΜΑ2:δεν επισκέφθηκε κανείς
τους μέσα ξένους τόπους σου

ΣΩΜΑ3:τα μπράτσα μου τρέχουν με δική τους αγωνία
ήσυχα
σαν τον καπνό
μα πιο πάνω

ΣΩΜΑ4:σιροπιαστές παλάμες
στην κατάψυξη
κι ένα ανυπόφορο κέρμα
πίσω απ' το γραφείο
πάρε τα
είναι μια φτώχεια αυτή που δε φοβάμαι τόσο

ΣΩΜΑ5:δάχτυλα

Επειδή η ζωή μου χρήζει νοήματος θα κάτσω να ασχοληθώ με το χαρούμενο παιχνίδι-γνίδι που μου πρότεινε ο μοναδικός -στατιστικά αποδεδειγμένο- Πρόβατος.
Έκανα ήδη ένα γρήγορο browsing...flicking-through...πώς το λένε τέλοζπάντων...κι αφενός έπαθα σοκ με το πόσο λίγα πράγματα ξέρω -στημπανέμορφηνήσορόδο τα μόνα νέα που έπεφταν στην αντίληψη μου ήταν τα παιδιά από τη Σκανδιναβία κάθε καλοκαίρι- αφετέρου συνειδητοποίησα ότι η σχέση μου με τις ημερομηνίες και γενικά με το χρόνο, είναι τραγική.
Θα κάνω την υπέρβαση όμως μέσα στο Σαββατοκύριακο, γιατί ούτε γκόμενο έχω, ούτε λεφτά να κάνω κάτι του προκόπη και θα το ψάξω.
Η Στεφανία δεν έχει μυαλό, έχει database και θα με βοηθήσει...

Παρόλα παρόλα παρόλα [αυτά] ,
τσέκαρα τη μοναδική ημερομηνία για την οποία δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ισχύει.
Γεννήθηκα ανάμεσα σε δύο εξώφυλλα που καθόλου δεν ταιριάζουν εικαστικώς με το γαργαφηακλελιστικό ύφος* του μπλογκιού μου[25.2.85 και 4.3.85] :

*

ανευθυνότητα είναι να ξυπνάς είκοσι λεπτά πριν το πρώτο μάθημα κι αντί να πετάγεσαι από το κρεβάτι στο μπάνιο, από το μπάνιο στην ντουλάπα κι από την ντουλάπα στην ιπποκράτους με μαγικό πανικό, να φτιάχνεις το φραπεμπλιάχξ σου, ν'ανάβεις το τσιγάρο σου, να γράφεις την παπαριά σου στο μπλογκ, να τραβάς μια μαλακία γιατί ξύπνησες με τον γιακουμίκο πεισματικά όρθιο, και να περιμένεις να πιάσει τόπο ο καφές γιατί στη σχολή δε λέει...

[στον ύπνο μου είδα τρύπες στα μπροστινά μου δόντια. δεν μπορούσα να πω το σίγμα. δεν μπορούσα να πω σαγαπώ. ]

ωραία πούνη παρασκήηηη

το βρήκα το βρήκα το βρήκα!
το υπεργαμάτοσιούπαντούπα
τραγούδι που ακουγόταν στο OTHER SIDE

ΛΙΝΚ

τελευταία...βλέπω στους ύπνους μου ότι είμαι έγκυος.
χμ...
γκούχου! χου... χεμ...










για να δούμε απόψε...

Τα κορίτσια μπήκαν βιαστικά σ' ένα ταξί, όταν φτάσαμε στην Πειραιώς.
Άρχισα να ανεβαίνω προς το σπίτι.
Η κουτσή σκυλίτσα, όπως πάντα, τέντωσε τ' αυτιά της όταν πέρασα μπροστά από το χαρτόκουτό της.
Πέρασα κάτω από τη γέφυρα.
Δεν ένιωθα μουδιασμένος. Ίσως λίγο μπλοκαρισμένος. Μια χαρά.
Λογικό να ήμουν κάπως μετά από παράσταση.
Σχεδόν πάντα έχω αυτό το συναίσθημα μετά από μια καλή παράσταση.
Δεν ξέρω αν είμαι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος, χαρούμενος ή στενοχωρημένος, αν μου άρεσε ή αν με εντυπωσίασε ό,τι κι αν ήταν αυτό που είδα.
Δεν ξέρω αν θέλω να μείνω μόνος ή να τρέξω να συναντήσω έναν άνθρωπο, όπου κι αν είναι αυτός, όποιος κι αν είναι.
Πέρασα μπροστά από το μαγαζί του θείου που σήμαινε πως σε δύο τετράγωνα έφτανα σπίτι. Ανυπομονούσα να μπω μέσα.
Μου έχει τύχει στο παρελθόν να κλαίω την ώρα που περπατάω κι έτσι ήξερα πως ήταν κάτι που έπρεπε να αποφύγω με κάθε τρόπο.
Πόσο μάλλον σε μια τέτοια ανηφόρα.
Άσε που δεν είχα ιδέα για ποιο λόγο τα ρημαδο-δάκρυα έσπρωχναν το βλέμμα μου παλμικά. Ίσως να μου περνούσε σε μερικά δευτερόλεπτα.
Σκέφτηκα το παλικάρι -νομίζω τελείωσε πέρυσι την ίδια σχολή- τον Λευτέρη, που έπαιζε τον τύπο με τα τρικ.
Τι όμορφος...τι όμορφος...
Προσπέρασα την είσοδο της πολυκατοικίας και πέρασα απέναντι.
Να χρεωθώ τσιγάρα, κόκα-κόλα, φουντούνια και μια σοκολάτα στο ψιλικατζίδικο.
Ήξερα πως τη στιγμή που θα άνοιγα το στόμα μου για να πω "γράψ'τα" θα συνέβαινε.
Μα δεν είχα όρεξη για νοήματα.
Πήρα τη σακούλα και ρούφηξα τη μύτη μου για καληνύχτα.
Με το κλειδί στο χέρι, έτοιμο, σαν όπλο, διέσχισα πάλι το δρόμο.
Στάθηκα μπροστά στο τζάμι της εισόδου.
Αφού θα τα έμπηγα, ας τα έμπηγα έξω. Όχι μέσα. Δε θέλω πια να κλαίω μέσα στο σπίτι.
Γιατί με βλέπει το σπίτι και δεν μπορεί να μου μιλήσει, να μου πει κάτι.
Κι ακόμη κι αν μπορούσε, απόψε δε θα είχα εγώ τι να του πω.
Δεν κράτησε πολύ. Ντράπηκα τους πρώτους περαστικούς και χώθηκα μέσα στην πολυκατοικία. Δεν έχω βγάλει το μπουφάν μου.
Έχει λίγο από το κρύο της βραδιάς και μου αρέσει.
Γέμισα το στόμα μου με φουντούνια ώσπου ξεχύλησε κι άρχισα να μασουλώ.
Το έκανα δύο φορές. Τρεις.
Ήπια μονορούφι την κόκα κόλα και ρεύτηκα. Τσιγάρο.

OTHER SIDE, στις Ροές

-Τι κάνει αυτή εδώ;
-Σσσσσς! Θα σε ακούσει...Τι τι κάνει; Η κολλητή μου είναι. Κι είναι διακριτική…πήγε μέσα.
-Που σημαίνει πως ξέρει ότι δε θα έπρεπε να βρίσκεται εδώ. Γιατί δε φεύγει λοιπόν;
-Είναι η κολλητή μου. Έρχεται όποτε θέλει και φεύγει όποτε θέλει. Δε θα τη διώξω... Άσε που δεν καταλαβαίνω γιατί ταράζεσαι τόσο. Η εξώπορτα είναι πολύ πιο κοντά μας...ξέρεις πόσοι περνούν απ’ έξω κάθε λεπτό; Διακόσια διαμερίσματα έχει το κτίριο! Έλα...αγνόησέ την...Θες να της πω να φύγει;
-Όχι ασ' την εκεί μέσα.
-Θα με φιλήσεις τώρα ή να πέσω στα πόδια σου;
-Να πέσεις στα πόδια μου! ...Έτσι… Γονάτισε … Έτσι… Βγάλ'τον έξω... Σου έλειψε ο σκληρός μου πούτσος, ε; …Έτσι…πάρ’ τον βαθιά μέσα να σου γαμήσω το στόμα…Έτσι ναι…έτσι…ρούφα τον…ναι…Τι καύλα είσαι! …Έτσι μωρό μου ναι…ναι… Καύλα…

πολύ μου άρεσε το σημερινό ποστ του .μ.

έκανα μια μικρουλούτσικη έρευνα στη σχολή μου [χτες, που πήγα, όχι σήμερα που δεν πήγα] .
μιλούσαμε για τα χρώματα, αλλά με έναν πολύ σοβαρό τρόπο, καμία σχέση με τις κουβέντες που κάναμε στο νηπιαγωγείο. όχι πως τις θυμάμαι κιόλας εκείνες τις κουβέντες αλλά τι σκατούλια... δε θα μιλούσαμε για τα χρώματα;
[το μόνο που θυμάμαι από το νηπιαγωγείο είναι τότε που πήγαινα πρώτη δημοτικού και με έπιασε η κοιλιά μου και πήγα στην τουαλέτα του νηπιαγωγείου που βρισκόταν εκεί κοντά στην ίδια αυλή, γιατί οι τουαλέτες του δημοτικού ήταν απο αυτές που είναι μια τρύπα στο πάτωμα και καθόλου δεν μου άρεσαν ενώ στο νηπιαγωγείο εκεί κοντά είχαν κανονικές -μινιατούρες βέβαια γιατί ήταν για τα μικροσκοπικά, λιλιπούστεια παιδάκια, αλλά χίλιες φορές τις προτιμούσα από τις άλλες που γλιστράς και πέφτεις ένας θεός ξέρει πάνω σε τι...]
που λες...μιλούσαμε για τα χρώματα και τι συμβολίζουν και μπλα μπλα μπλααααααααα.... κι άρχισα να ψιθυρίζω στους αγαπημένους και στους μη αγαπημένους συμμαθητές μου την εξής ερώτηση: εεεε...πσσσσς...τι χρώμα θα έβαζες στην κάθε μέρα;
και όλοι μα ΟΛΟΙ απίστευτο είπαν ακριβώς το ίδιο [ίσως η Απύθμενη Χαβούζα να έλεγε κάτι διαφορετικό γιατί θέλει πάντα να ξεχωρίζει αλλά δεν τη ρώτησα γιατί μου τη σπάνε τα μαλλιά της] :

δευτέρα
τρίτη
τετάρτη
πέμπτη
παρασκευή

η μυρωδιά
του ιδρώτα που όλη νύχτα
στέγνωνε στο δέρμα σου

όχι κι ακριβώς όπως χτες...

ΒΑΡΙΕΜΑΙ

θετικό σημάδι...κινδυνεύω λιγουλότερο

ψέματα... ΑΥΤΗ ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη σήμερα

Απολαμβάνω τα δεκάλεπτα
διαλείμματα, ανάμεσα στις διδακτικές,
έξω, στο μπαλκόνι... Τα απέναντι
διαμερίσματα είναι γεμάτα εκπλήξεις.
Σήμερα τη μεγαλύτερη μας την έκανε
ο απογευματιάτικος ήλιος. Δεν είμαι καλά.
Σήμερα όμως ένιωσα υπέροχα.

στα φανάρια στην πανεπιστημίου, λίγο πιο πάνω απ' το υπόγειο, κάθε μέρα φτάνω με μουδιασμένα πόδια. σήμερα θα πάρω και το μετρό από ομόνοια. αν και δε μου αρέσει να αποφεύγω. γενικώς. πολλά πράγματα δε μου αρέσουν. να αποφεύγω ας πούμε. συνήθως όμως αποφεύγω τα πράγματα που δεν έχω δοκιμάσει. τα φανάρια στο υπόγειο τα έχω δοκιμάσει. οπότε δε μετράει. τίποτα δε μετράει. θα ξεκινήσω τη Δευτέρα μου με ένα μηδέν κολλημένο στο σίγμα μου.

θα πιω όλο το νερό μου
με σύνεση κι αποδοχή

θα γίνω μία γκόμενα
με πράσινα κουτιά για στήθια

είμαι ο τελευταίος

Σε διαφορετικό υψόμετρο

μιμήθηκα την αντανάκλαση
σου

κι έχω απορίες

today's not worst:
. η λαχανί κουρτίνα μπάνιου από το ΙΚΕΑ
. τα σφηνάκια του Φώτη
. το φιλί του Πάνου για να γλιτώσω από τον ασχημούλη μαλάκα που μου την έπεφτε
. "χαμογελάς ωραία..."

σαν μωρό.
τουλάχιστον
μου πάει;

παραπατάω
επειδή μ' έπεισες

βόλτες.
βόλτες με το Σταύρο και τη Μαρία.
να γεμίσει το μυαλό με εικόνες.
και νερό.
ήχους.
ένα παλιό ασπρόμαυρο βίντεο-κλιπ
της Paula Abdul
και τα καινούρια τραγούδια του
Justin ... λιγότερο καυλωμένος απόψε.

η Paula πάντως εδώ

περπατούν χιλιόμετρα
οι ανάσες μου
πολύ.θέλω.πάρα πολύ.
σκατά και γαμώτο και σκατά.

-Δεν είναι λίγο υπερβολικό αυτό που λες;

-Δεν είναι λίγο. Είναι υπερβολικό.

-Δεν πρέπει όμως, για να φαίνονται όλα όμορφα, να σε αγαπάει και κάποιος άλλος;

-Η αγάπη δε χρειάζεται την αγάπη.

-Η απόρριψη...Είναι σκληρό...Εσύ όμως αγαπάς το παραμικρό! Ένα χαμόγελο μπορεί να σε αρρωστήσει. Μια λέξη. Ένα καλό γαμήσι.

-Τα μικρά ποια είναι;

-Μη δίνεις αξία στα πάντα.

βότκα-σπράιτ, μπανάνα κι αμύγδαλα

στον ύπνο μου απ' τα δέντρα κρέμονται μάσκες οξυγόνου

ΚΑΦΕ με ΚΟΚΚΙΝΟ

-Τι κάνεις εδώ;
-Να μη σε νοιάζει.
-Είπαμε δεν θα ξανάρθεις
-Είπα.
-Τότε;
-Είδα ένα όνειρο.
-Δε με νοιάζει.
-Δε με νοιάζει.
-Να το πεις αλλού.
-Δεν ήμουν γυμνή. Ένιωθα γυμνή. Φορούσα κανονικά ρούχα. Δεν έκανε ζέστη ούτε κρύο. Περπατούσα. Ερχόμουν εδώ...ή έφευγα από το σπίτι μου...Περπατούσα κανονικά. Και ξαφνικά ένιωσα γυμνή. Ενώ ένιωθα στο δέρμα μου όλα μου τα ρούχα. Και κοίταξα. Ήταν εκεί. Τα φορούσα. Ντρεπόμουν. Ντρεπόμουν τόσο γιατί ήξερα πως ήμουν σε όνειρο οπότε οι πιθανότητες να με έβλεπαν οι άλλοι γυμνή ενώ ήμουν ντυμένη ήταν...Υπήρχαν δηλαδή πολλές πιθανότητες. Έστω υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να με βλέπουν ντυμένη και να με αντιλαμβάνονται αλλιώς. Και ντρεπόμουν τόσο πολύ γιατί ΔΕΝ ΗΞΕΡΑ. Και μετά κρύωνα φυσικά. Σε κάθε βήμα και περισσότερο. Και στη διασταύρωση με το βιβλιοπωλείο κάποιος είπε "αυτή έχει μπλαβιάσει".
-Μπλαβιάσει;
-Ναι. Είναι μια λέξη που δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ. Απορώ κι αν την έχω ακούσει ποτέ. Λες κι ήρθε από το όνειρο κάποιου άλλου. Αυτού που μίλησε.
-Κι εκεί ξύπνησες;
-Δε θυμάμαι.
-Τον είδες αυτόν που μίλησε;
-Ποτέ δεν τους κοιτάω.
-Δεν ήσουν γυμνή για τους υπόλοιπους άρα.
-Δε μείωσε την ντροπή μου αυτό.
-Πήγαινε τώρα. Είπαμε. Είπες.
-Ναι οκ. Ξέρω ότι έρχεται κάποιος και ρωτάει για μένα.
-Όχι.
-Γαμιόλη. Τα βρήκατε...
-Ξέρεις πολύ καλά-
-Ξέρω μωρή θες να πω το όνομά μου.

η μνήμη μου σίγουρα δε θρέφεται με πεθαμένες νήπιες λέξεις

η μνήμη μου είναι ένα παχύσαρκο, πρώην τα πάντα,
φρούτο, κάτω απ' τον πάγκο, με δικές του μνήμες
χυμένες στο χαλίκι

αν τη ζωγράφιζε ένα παιδί
θα ήταν ένας κίτρινος κύκλος
με πράσινο πυρήνα

γιατί τα παιδιά δεν ξέρουν
τι άσχημο πράγμα που είναι η καρδιά

κι εμένα η μνήμη μου
πάλλεται σαν καρδιά
κι είναι το ίδιο άσχημη

ευτυχώς, τη χρησιμοποιώ μόνον όταν
μ' εγκαταλείπουν στο ενδιάμεσο

θα βάλω την καρδιά μου στη θέση της μνήμης μου
θα βάλω ένα παιδί να ζωγραφίσει την καρδιά μου

φυσικά, σιγά-σιγά γίνεται όχι
-προτιμώ τους ακαριαίους θανάτους
είναι λιγότερο μοιραίοι μα χωράνε πιο
εύκολα στην ενζενί, χαβούζα-ψυχή μου

πρόχειροι άνεμοι σκουπίζουν τα απρόσεχτα μάτια τους

τοπία σαν κατσαρά μαλλιά
με λίμνες για να χύνονται τα ασήμαντα
κι ανάποδες βρύσες σε όλες τις γλώσσες

μεταμόσχευση ζωδίου

ΜΙΑ ΚΟΥΚΛΑ "απόλα"

Τα μάτια μου είναι σαν τα μάτια εκείνων των κουκλομωρών που τα βλέφαρά τους ανοιγοκλείνουν μόνον όταν τα ταρακουνΕΙΣ συθέμελα και στο τσακ προλαβαίνεις να δεις το πλαστικό γυαλιστερό μάτι που φυσικά δεν είναι καφέ - εμένα είναι ακόμα ευτυχώς.

Τα άκρα μου είναι σαν τις μαριονέτας, σκληρά γεμάτα άχρηστες κλειδώσεις γιατί νιώθω τις φλέβες μου σαν σκοινιά κολλημένα μέσα μου

Τα χείλη μου είναι σαν εκείνων των παιχνιδιών που ούτε να τα αγκαλιάσεις μπορείς, ούτε να κοιμηθείς μαζί τους γιατί είναι γεμάτα κουμπάκια και κουτάκια για τις μπαταρίες και όλα πατιούνται από μόνα τους και βγαίνει ένας ήχος που ουδεμία σχέση έχει με την κίνηση του στόματος και λένε όλο το ίδιο όλο το ίδιο όλο το ίδιο όλο το ίδιο όλο το ίδιο -ακόμα κι όταν χαλάνε και το ίδιο ακούγεται κάπως διαφορετικά δεν αποκτούν κανένα ενδιαφέρον είναι χαλασμένα πια.

Φυσικά δεν έχω πέος. Ούτε πρωκτό.

Και μέσα μου έχω βαμβάκι.

ερωτο-γνώση
π.χ.
προτιμώ τα κίνητρα;
κοιμάμαι. εσύ;
κοιμάσαι; εγώ;

η λέξη κουκουβάγια εξαφανίζεται
στην τέταρτη επανάληψη
πριν γίνει αστείο

και δεν δημιουργεί συνειρμούς - αδιανόητο!

εγώ είμαι περαστικός

ή

εσύ;

αυτή η τελεία μπαίνει στην παρένθεση;

σκέφτηκα τον πρόβατο

NONEONLINE

parapato sto dasos
otan o lykos den eimai ego

υδρόβιος ρυθμός κατσικόδρομος
μεσάνυχτα φτιάχνουν στην πόλη
θα αφήσω στο σπίτι το

κόκκινο

πέλαγο φτυάρια και 'συ

τη φτέρνα μου
που λίμνασε
κι έπηξε
στη στροφή της κοιλιάς σου
ένα μεσημέρι βουβό

και γύρναγα εκεί κάθε καλοκαίρι
αδικαιολόγητος

φαγωμένος καλά
κι ιδρωμένος

προσάναμμα
κάθε μνήμης κι απόφασης

στο κέντρο μιας πέμπτης εποχής

αποτελούμαι ξεκάθαρα

ακόμη κι όταν δεν το κάνω
ακόμη κι όταν δεν σκέφτομαι ότι θα ήθελα,
θα μπορούσα, να το κάνω, να το είχα κάνει...
αποτελούμαι ξεκάθαρα - θα ξυπνήσω εθισμένος

απαραίτητοιτοίχοιταχέρια σου

still collecting go

θα σπάσουμε
το ξέρω
το βλέπω
στο σπέρμα μου

που τελειώνει

Κρέατα

Από τα μάτια τους θυμάσαι

[ Κρέατα Κρέατα

Κρέατα
κρέατα]

τα δίχως χρώμα
τα δίχως ρο

Κρέατα Κρέατα Κρέατα

ΕΠΙΣΚΕΥΑΖΕΤΑΙ ΑΣΤΕΡΙ ΣΤΟ ΝΟΥ

Καλώς τους!

Καλώς τα Κρέατα

μου αρέσει να χώνομαι στην τουαλέτα βιαστικά
την ώρα του διαλείμματος
για να φωτογραφίσω με το κινητό μου
το άσχημο βρακί μου,
να σου το στέλνω με mms
και να απαντάς:
μμμ.....

αφού ακούω ειρήνη μερκούρη και
The Hurt Process... εναλλάξ... είμαι ο εαυτός μου
άρα η μέρα ξεκίνησε καλά...
άρα καλό είναι να φύγω λίγο φοβισμένος από το σπίτι...

Σήμερα η Λόλα έλαβε αυτήν την
ανθοδέσμη. Δεν υπήρχε κάρτα.








Επειδή όμως υποψιαζόμαστε ποιος
μπορεί να την έστειλε, κάνουμε σαν
να μην τη λάβαμε ποτέ...

Θα σου πω τι είναι ένα όνομα:

Τ' αριστερά μας μάτια όταν συμμαχούν.

Τέσσερα χρόνια μας αξίζουν
μακριά

Θα τα ζητήσουμε αργότερα
από άλλους
και μέσα από άλλους
θα τα ζήσουμε μαζί

τα μάτια μας, μισά,
μοιάζουν μεγάλα
κι υπόσχονται ερχομούς
"σμιξίματα " τους λέει ο Σπύρος στις ευχές του

δεν κατάλαβα τι εννοούσε ένας άλλος φίλος:
όταν κοιτάς το σκοτάδι, φωτίζεσαι
του αφιερώνω, πάντως, τη φωτογραφία

ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΣΗΜΕΡΑ

Όταν θα γίνω διάσημος και χρήστης κοκαΐνης
καλό θα είναι να αποφεύγω το αεροδρόμιο της Κύπρου

τα μαλλιά της ταχύτητας αυτής
τα χέρια της
τα πόδια μου
κι ένα κλαδί από το σύννεφό σου

ο ήλιος στο πάτωμα, δωράκι...

ο πρώτος υποψήφιος στην κατηγορία δεύτερος αρραβωνιαστικός
της Λόλας

ο δεύτερος υποψήφιος...

ο τρίτος...

η Λόλα είναι πια πολύ καχύποπτη απέναντι στα αρσενικά

ο πρώην αρραβωνιαστικός της Λόλας
και γιατί τον διώξαμε

χρόνια πολλά ταϊγιαννιού μου

ούτε κουαρτέτο εγχόρδων

ούτε δροσερό νερό και βρύχιοι φίλοι

τα ενυδρεία μες στο ψάρι

Περπατώ στο χορτάρι

Κρυφή υγρασία και λάσπη

Δεν έχουν σχήμα οι πέτρες

Είναι πέτρες

Δεν έχουν σχήμα τα πουλιά

Είναι πέτρες

ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ

δε μου αρέσει ο σβέρκος μου

αποφεύγω κάθε ευθύνη

φοβάμαι το ξύλο και τον πόλεμο

δεν έχω κοινωνικές ευαισθησίες

δεν κλείνω τα μάτια μπροστά στην αλήθεια - κοιτώ αλλού

δεν ολοκληρώνω παρά μόνο σκέψεις

το πέος μου δεν είναι και τόσο χάλια

ο ντεκαφεϊνέ με πείθει

όσο μικρότερο το ποσό, τόσο πιο σπάταλος γίνομαι

μου αρέσουν τα δώρα - αλλά προτιμώ να πεθάνω απ΄το να δείξω συγκίνηση

δεν έχω στυλ

τραγουδώ υπέροχα μα δεν με ενδιαφέρει

αναβάλλω

δεν απολαμβάνω να έχω δίκιο

απολαμβάνω να αποδεικνύεται αργότερα

μετράει η προσπάθεια μόνο όταν δε φτάνω σε αποτέλεσμα

το ότι είμαι αδερφή είναι ένα από τα λίγα ΜΗ σχετικά πράγματα σε εμένα

θα έκανα τα πάντα

απλώς ΘΑ τα έκανα...

ζηλεύω

πολύ

η επιβεβαίωση με πανικοβάλλει - για δέκα λεπτά

έχω ωραία πόδια [ok, το ήξερα και πέρυσι αυτό]

αν ήμουν πλούσιος θα ήμουν νεκρός

γίνομαι ανήθικος όταν καυλώνω

με καυλώνει ο έρωτας

έχω κρίνει βιαστικά ανθρώπους

καλά έκανα

καλά έκαναν κι εκείνοι

"...δεν ανοίγεσαι..."

δεν ανοίγομαι - φαίνομαι

θυμάμαι μόνο να πονούν
τα δάχτυλά μου
κοιτάζω έξω φοβισμένος
παγώνω ήσυχα
στην ευθεία σου
θυμάμαι τα χέρια σου να κυνηγούν
τα μάτια μου
και τα χέρια σου να κυνηγούν
τα μάτια μου

ταξίδεψα

με κάποιον τρόπο
όπως κι εσύ

σε είχα για πάντα

μα κάποτε σε είχα

Καιρός να αναπνεύσεις
σήμερά μου

Τι κι αν βράδιασε

Πάντα βραδιάζει

Δέκα φορές την ώρα

[έχει χιλιάδες μουσούδες η αυγή]

Ο καταπατημένος
ύπνος μου
κι όλα τα αδέλφια του
ετοιμάζουν κοστούμια
για εσένα
εμένα
κι όλα τα αδέλφια μας

Δέκα φορές την ώρα
κολλητά
σαν λαχάνιασμα
βραδιάζει

Ολοστρόγγυλο
κρεβάτι, ξεφτέρι μου, Αλήθεια

φτάνω εκεί
απ' όπου θα ξεκινήσω

βαρύς

Η Λόλα έχει πάρει τη γνωστή, ξινή πόζα της στον καναπέ και μου το παίζει αδιάφορη. Είμαι σίγουρος πως, αν μπορούσε, θα σφύριζε κιόλας. Πριν λίγο μου είπε μια παροιμία [κάτι για τη βιασύνη] επειδή ξέρει πως δε μου αρέσουν οι παροιμίες κι επειδή αποφεύγει πια να χρησιμοποιεί δικές της λέξεις, για να μην τη βρίζω που πάντα με προσγειώνει με τα λόγια της. Εντάξει, Λόλα, θα περιμένω λίγο ακόμα. Θα βγω να πάρω τσιγάρα, θα γυρίσω και θα πιω λίγο κρασί [από αυτό το υπέροχο, πρόστυχο κόκκινο που μου είχε φέρει ο Νικόλας]. Θα κρατάς κι εσύ την ανάσα σου για συμπαράσταση, όμως!

Ο Ρενέ διάλεξε την αγάπη...

Πλησιάζει
για να μου πει
ότι φεύγει

Κάνω πως
δεν τον κοιτώ
Πασαλείβομαι

Πατώ σε
πεθαμένα παπούτσια

απρόσκλητος
σε αυτήν τη μελωδία

Πλησιάζει
για να μου πει
ότι φεύγει

και για ν' αφήσει
στο σβέρκο μου
ό,τι μου ανήκει

Όλος ο κόσμος
γίνεται αυτή η πόλη
αυτή η γειτονιά
το σπίτι αυτό που
κουβαλώ παντού

κι όταν φύγει
δε θα μπορώ πια
να του κρυφτώ

Περιμένω πώς και πώς
να έρθουν οι γιορτές

Οι πραγματικές γιορτές

Αυτές που δεν έρχονται
κάθε χρόνο

γιατί ξεχνιόμαστε
ή γιατί χανόμαστε




Μερικές φορές ξεφυλλίζω
παλιά μου σημειωματάρια
και ημερολόγια

Βλέπω επετείους
που δεν ισχύουν πια μέσα μου

και γενέθλια ανθρώπων
πολλών ανθρώπων
που δε θυμάμαι

Μια μέρα θα στολίσω κι εγώ το σπίτι μου
Μια μέρα θα στολίσω τη φωνή μου
μ' ένα χαϊδευτικό
κάποιου ονόματος

και θα 'ναι δύο, τότε, οι κούπες
στο νεροχύτη. Όχι μία.
Όχι έξι.

ένα φαρδύ
γκρι του κελιού
βρακί

ήταν το μόνο δώρο
που έλαβα αυτές τις γιορτές

σε νούμερο
προσβλητικά μεγαλύτερο

από αυτό που φορώ

[το λατρεύω]

έχω

όσα είπαμε

τυλιγμένοι ζεστά
στην ψυχή σου

μαζί τους ξαπλώνω
στο μέσα δωμάτιο
κι ας στρώνω για άλλους
συχνά το σεντόνι

BEAUTIFUL EGO

Γέμισα με νερό το σπασμένο ποτήρι
κι ήπια.

Έτσι, ματωμένο το φόρεσα
στο κεφάλι μου
προσέχοντας μην πέσει.
Όλοι κοιτούσαν το στέμμα μου
όσο μου σκούπιζες το στόμα

με τις κομμένες γλώσσες τους

Καλή χρονιά

VACIO

Χώροι όπου γιόρτασα
Το πρώτο μου τέλος
Κι ύστερα ανέβηκε σκάλες
Ο ήλιος
Καταπίνοντας σκόνη

Χόρευες και σου έλεγα
Ακίνητη! Μείνε λίγο ακίνητη…

Τυφλοί
Οριζόντιοι
Στην κοιλιά της γης
Με την ίδια απαράλλαχτη ανάσα
Με χαμόγελα πέλματα

Ψηλώσαμε
Κάνοντας ένα τσιγάρο
Που το κρατούσες εσύ

Εγώ φωτογράφιζα με τα αστεία μου
Το στήθος σου πίσω απ’ τους καπνούς

[ Το ξέρω απ’ έξω το σκαλοπάτι που λείπει
Θυμάμαι
Πού είμαι
Και πώς χανόμαστε ]

τι ξέρεις για τα Χριστούγεννα

1] Τα καλύτερα κουραμπιεδάκια είναι αυτά που σου φέρνει η γειτόνισσα.

2] Είναι και τα λιγότερα φυσικά.

3] Οι άνθρωποι δεν είναι χαρούμενοι επειδή γιορτάζουν τη γέννηση του Χριστού.

4] Είναι όμως αληθινά χαρούμενοι.

5] Καθένας για προσωπικούς λόγους.

6] Οι παρέες είναι μεγαλύτερες.

7] Οι άνθρωποι όμως είναι οι ίδιοι.

8] Η διάθεση για απερίσκεπτο σεξ είναι μικρότερη, λόγω κρύου.

9] Η όρεξη για ρομάντζο μεγαλύτερη, για τον ίδιο λόγο.

10] Είναι εύκολο να καταλάβεις ποιος φοράει για πρώτη φορά κοστούμι.

11] Τα ρούχα που βλέπεις στις βιτρίνες και κοροιδεύεις, θα τα ξαναδείς την παραμονή της πρωτοχρονιάς φορεμένα.

12] Τότε θα κοροιδεύεις περισσότερο.

13] Κάποιοι θα κοροιδεύουν εσένα.

14] Κανείς δεν ενδιαφέρεται όμως.

15] Θα πάρεις κιλά κι ας μη φας τίποτα.

16] Θα τα χάσεις.

17] Θα τα ξαναπάρεις πριν το καλοκαίρι.

18] Μαλακία...

Μου το είπες, Λόλα, μου το είπες… «Πρόσεχε τι εύχεσαι!»

Σε αγνόησα, Λόλα, μου φάνηκε τετριμμένο…

Κυριολεκτικά πήρα το πρώτο αεροπλάνο, άσχετο αν αυτό απογειώθηκε μιάμιση ώρα καθυστερημένο, χρονικό διάστημα στο οποίο παραλίγο να βάλω τα κλάματα αρκετές φορές, έσκασα στα γέλια περισσότερες, μόνος ολομόναχος στην έξοδο Β22 - τι μόνος δηλαδή…χιλιάδες ήμασταν οι άγνωστοι εκεί μέσα στο μελισσοκόφηνο…ουρά στον έλεγχο χειραποσκευών, στο τσακ γλίτωσα τον σωματικό έλεγχο γαμώτο, ουρά στο μικροσκοπικό εσπρέσο-σταντ [τα συγχαρητήρια μου στην κυριούλα με το παγωμένο χαμόγελο που, όπως πήρε το αυτί μου, βρισκόταν εκεί από τις 4.30 το πρωί και η κατάσταση από εκείνη την ώρα ήταν ίδια.] Κάποιοι, λέγανε στο GATE, απεργούσαν μέχρι λίγο πριν φτάσω και γι’ αυτό ο χαμός. Ήρθα παιδιά μου! Μπρος δουλειά τώρα! Άνθρωποι όλων των ηλικιών, όλων των ειδών, προορισμών, σεξουαλικών προσανατολισμών, σκυλιά, γατιά, μωρά και άλλα ζώα [ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ στο σιχαμένο τεριεδάκι που πέρασε μπροστά μου έξαφνα και σκόνταψα στο λουράκι του κι έπειτα έπεσα πάνω στο 2μετρο παχουλό πρώην μπόντυ-μπίλντερ καραφλό αφεντικό του, ο οποιός κατάλαβε ότι είχαμε συγκρουστεί όταν πια του ζήτησα συγγνώμη…]

Δεν μπορούσα να κάνω κάτι. Φορτωμένος το τσαντάκι, την τσάντα πλάτης και το βαλιτσάκι με το λαπτοπ, με μια ουροδόχο κύστη στο μέγεθος της βαλίτσας της κυριούλας που παραλίγο να μου πάρει τη θέση στην ουρά για το τσεκ-ιν νωρίτερα, αλλά εγώ πήρα ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ κι έτσι κατάλαβε ποια ήταν η θέση της, με ανάγκη για τσιγάρο και καφέ ανεκδιήγητη καθώς μετά το τσεκ-ιν ο κυριούλης στο ταμείο με είχε παροτρύνει να μη χασομερήσω στα ντιούτη-φρη και στα μακντόναλντς γιατί με περίμενε γολγοθάς πριν το GATE, με ένα πουλί να μεγαλώνει συνεχώς και να σληραίνει γιατί πάντα μου συμβαίνει αυτό όταν χάνω κάθε ίχνος προσωπικού χώρου, άκουγα τις εξηγήσεις που έδινε ο τύπος -που κάποια στιγμή θα μας τσέκαρε τις κάρτες επιβίβασης και θα μας έβαζε σαν μάνα στο λεωφορείο- στους πελαγωμένους wannabe επιβάτες, ακόμη και άλλων αεροπορικών εταιριών [ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΗΤΑΝ ΓΛΥΚΥΤΑΤΗ] και σκεφτόμουν να! πού χρειάζεται ο γκόμενος. Δεν είχα σε ποιον να γκρινιάξω, σε ποιον να αφήσω τα μπαγκάζια για να πάω να κατουρήσω, ποιον να παρακαλέσω να μου φέρει έναν εσπρέσο, ποιον να προκαλώ να μου κάνει διάφορα πράγματα κρυφά και διακριτικά ανάμεσα σε τόσο κόσμο… Κάπου εκεί έκλαψα αλλά για άλλο λόγο δε θυμάμαι τώρα…Και κάπου εκεί άνοιξε το GATE, μπήκαμε στο λεωφορείο, φτάσαμε στο αεροπλάνο, μπήκαμε χαρούμενοι όλοι μέσα, οι μισοί από μπροστά οι άλλοι μισοί από πίσω, όπως συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις σε αυτή τη ζωή, κάθησα στη θέση μου που φυσικά ήταν δίπλα στο φτερό μην τυχόν και δω τη Νίσυρο από ψηλά ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ, χαμογέλασα στην πολύτεκνη κυρία που κάθισε δίπλα μου και αποκοιμήθηκε πάραυτα με τη μούρη χωμένη στο AEGEAN BLUE που μπορούμε να το πάρουμε και σπίτι μας, ενώ την κάρτα με τις οδηγίες ασφαλείας δεν μπορούμε κι άνοιξα το τετράδιο μου για να γράαααψω… Θυμήθηκα εσένα Λόλα και το έκλεισα. Να γράψω τι; Αφού δε σκέφτηκα κάτι. Δε συνέβη κάτι. Στην πρώτη αναταραχή θα το άνοιγα, θα έγραφα σημείωμα σε αγαπημένους και θα το έβαζα ανάμεσα στα δόντια, μαζί με την ταυτότητά μου. Ναι ήμουν σίγουρος για μερικά λεπτά πως δε θα έφτανα σπίτι.

Εν μέρει είχα δίκιο. Έφτασα. Αλλά δεν ήταν το σπίτι μου εκείνο στο οποίο μπήκα. Σπίτι μου είναι εκείνο που μυρίζει σκύλος, που περπατάς και κολλάνε πάνω σου τρίχες από τη γάτα, που παντού βρίσκεις λοσιόν σώματος της μαμάς κι ακούς τις παντόφλες της, φλαπ-φλαπ, στο μάρμαρο όταν έρχεται να σε αγκαλιάσει και το πρωί όταν σηκώνεται για να βγάλει τη Μαλού βόλτα.

Τίποτα. Λείπουν όλοι. Κι εγώ είμαι εδώ επειδή αυτή ήταν η ευχή μου. Να είμαι σπίτι. Μα σε αυτό το σπίτι δεν έχω πετάξει ποτέ τα σκουπίδια, δεν ξέρω πώς λειτουργεί το πλυντήριο, δεν έχω αλλάξει σεντόνια… Δεν είναι το σπίτι μου αυτό. Είναι άδειο και καθαρό κι έχει μια ολοκαίνουρια, πανάκριβη τηλεόραση, στην κρεβατοκάμαρα της μαμάς, που πιάνει NOVA.

Στο κρεβάτι σου δίχως εσένα
με κοίμησαν
Μαγεύεις ρυθμούς σε ταυτόχρονες πρόζες
αλλού

Στο στήθος σου δεν πιάνει
καμία κολώνια
Το άγγιζα για χρόνια εγώ
με τα διάσπαρτα χέρια μου

Όταν σε κοίταζα
δεν είχαν ανάγκη τα μάτια μου
ούτε τα μάτια σου, ούτε τα μαλλιά
σου
Κι έβλεπα λίγα μονάχα σημεία της γης

Που ‘μοιαζαν ξένα
- ίσως και να ‘ταν

Η Λόλα πιστεύει πως το έχω παρακάνει.

Σταμάτα να γράφεις...τόσο πολύ! Να είσαι και να φεύγεις δε σου αρέσει; Ή μήπως δε θυμάμαι καλά;

Καλά θυμάται η Λόλα.

ΒΡΗΚΑ

ΕΥΧΗ!


γεια!

ακούω αυτό, αυτό, αυτό και αυτό

μπορώ να σε συνηθίσω σε αυτήν την ένταση
ζαχαρόκλευκλρό μου ριγέ μασημένο
μου είπαν πριν σου πω:
μου είπαν:

κάνε πάλι τα μαγικά σου
συγχώρησε

πριν σου πω:
περπατώ έτσι επειδή μούδιασε η καρδιά μου
και δε νιώθω το βάρος της

έκανα το zoom-out που μου είπε ο Νικόλας ότι κάνει όταν πονάει.
ένιωσα πολύ μόνος. δε θα το ξανακάνω.

h e c a n ' t b e

ΕΥΧΗ ΔΕ ΒΡΙΣΚΩ

Η Λόλα με παρακάλεσε -στα πόδια μου έπεσε- να μην γράψω κάτι για τα Χριστούγεννα.

Θα μου διαλύσεις την ψυχή είμαι σίγουρη. Θα γράψεις για κουραμπιέδες τέρατα και μελομακάρονα που σου θυμίζουν κάτι-κάποιον και τι ύπουλα που είναι τα μελομακάρονα και το δέντρο είναι φάντασμα και σιωπές και νεκρά παιδιά στην πόρτα σου με τρίγωνα από κόκκαλα ανθρώπων και χορωδίες σιωπής ή αδέσποτων ζώων, μπορεί να σε πιάσει το φιλανθρωπικό σου -αν και αμφιβάλλω- και να βάλεις φωτογραφίες από κάθε άστεγο που συναντάς στο δρόμο για τη σχολή και να γράψεις άκυρα σχόλια όπως "κοίτα τι όμορφα που είναι τα χέρια του, αυτός ίσως κάποτε να έπαιζε πιάνο" και τα λοιπά. Αν θες να γράψεις για τα Χριστούγεννα, γράψε σε παρακαλώ κάτι εύθυμο, στόλισε το σπίτι σου και φωτογράφισέ το, δε θέλω να δω ούτε το πουλί σου, ούτε τη γλώσσα σου, ούτε τους κάλους στα πόδια σου, δε θέλω να σε δω να περπατάς πάνω σε σπασμένους γλόμπους. Ζωγράφισε ένα δέντρο όπως κάναμε στο νηπιαγωγείο και κάνε μια ευχή. Μπορείς;

3

-Νομίζω είμαι εθισμένος καπνιστής...
-Καπνίζεις 200 χρόνια, τώρα το κατάλαβες;
-Αν δεν καπνίσω σύντομα θα αρχίσω να κλαίω!
-Έχεις αντέξει περισσότερο...
-Τώρα όμως ήμουν προετοιμασμένος για ημίωρη πτήση. Αυτό που κάνουμε σβούρες και βλέπω κάτω το αεροδρόμιο είναι μαρτύριο. Ας πάμε να προσγειωθούμε αλλού! Ας κάνουν κλήρωση να καπνίσουν 5 άτομα!
-Κι αν δεν κληρωθείς;
-Είμαι τυχερός άνθρωπος.
-Από πού το έχεις συμπεράνει; Έναν ευτυχισμένο άνθρωπο συνάντησες σήμερα και δες τον τώρα πώς είναι...
-Βρήκα εσένα κάποτε όμως...
-Ναι, εμένα σου πήρε μερικά χρόνια να με καταστρέψεις...
-Μαλάκα.
-Είσαι τυχερός για εσένα. Για τους άλλους είσαι σκέτο μαύρο σύννεφο.
-Σταμάτα! Δεν είμαι! Το ξέρεις ότι με πληγώνει να με λες γκαντέμη...
-Μωρό μου έπρεπε να είχαμε προσγειωθεί εδώ και ένα τέταρτο.
-Και φταίω εγώ; Όλοι εδώ μέσα έχουν το κοκκαλ�